نارسایی قلبی با کاهش توانایی تفکر و حافظه مرتبط است

پژوهش جدیدی نشان داده است که میان نارسایی قلبی و کاهش شناختی (توانایی‌های ذهنی) ارتباط وجود دارد. کاهش جریان خون به مغز، بروز التهاب و همچنین وجود بیماری‌های همراه نظیر دیابت ممکن است عوامل اصلی این افت شناختی باشند. متخصصان توصیه می‌کنند افرادی که با نارسایی قلبی زندگی می‌کنند، زودتر اقدام کنند تا از سلامت مغز خود محافظت کنند. کاهش توانایی‌های شناختی یکی از عوارض شایع نارسایی قلبی است، چنان‌که در پژوهشی جدید که در نشریه Circulation: Heart Failure منتشر شده، مشخص شده است.

در این مطالعه، پژوهشگران به‌طور مشخص به ارتباط میان تشخیص نارسایی قلبی و بروز مشکل در طیفی گسترده از عملکردهای ذهنی پی بردند، از جمله حافظه، توجه، و توانایی در برنامه‌ریزی. دکتر سوپریا شور (Supriya Shore)، پزشک و استادیار بالینی قلب‌ و عروق در دانشگاه میشیگان که رهبری این مطالعه را بر عهده داشت، گفت:«دانستن این موضوع کمک می‌کند تا بیماران و مراقبان آن‌ها آمادگی بیشتری داشته باشند و اگر بیمار دچار مشکل ذهنی شد، زودتر مداخله کنند. »در ادامه، نگاه دقیق‌تری به یافته‌های این پژوهش و رابطه نزدیک میان قلب و مغز خواهیم داشت. natalie_board / Getty Imagesنارسایی قلبی دقیقاً چیست؟

سیستم عصبی سمپاتیک

سیستم عصبی سمپاتیک شما چه کاری انجام می‌دهد؟

سیستم عصبی سمپاتیک که به عملکرد قلب و سایر ارگان‌های حیاتی شما در تمام طول روز کمک می‌کند، در پاسخ به خطر یا استرس فعالیت را افزایش می‌دهد و بدن را برای انجام تقاضاهای اضافی آماده می‌سازد. استرس بخشی از زندگی روزمره است و سیستم عصبی سمپاتیک که در پاسخ به افزایش تقاضاهای فیزیکی فعال‌تر می‌شود، ممکن است همچنین در پاسخ به استرس فعالیت خود را افزایش دهد، مگر اینکه ما یاد بگیریم که چگونه آن را مدیریت کنیم. این سیستم که به نام سیستم عصبی سمپاتیک (SNS) شناخته می‌شود، بخشی از سیستم عصبی خودکار است که به طور خودکار و بدون تلاش آگاهانه عمل می‌کند. سیستم عصبی سمپاتیک نقش کلیدی در آنچه که به آن واکنش “مبارزه یا فرار” گفته می‌شود، ایفا می‌کند.

این واکنش بدن شما را برای پاسخ به افزایش‌های موقت در تقاضاهای فیزیکی آماده می‌سازد، که می‌تواند در زمان‌های خطر یا در موقعیت‌های فیزیکی نیازمند، اما غیر استرس‌زا مانند ورزش‌های رقابتی رخ دهد. عملکردهای اصلی سیستم عصبی سمپاتیکفعالیت سیستم عصبی سمپاتیک همیشه در تعادل با سیستم عصبی پاراسمپاتیک عمل می‌کند و بر ارگان‌های سراسر بدن شما تأثیر می‌گذارد که می‌تواند به شما در انجام اقدامات فیزیکی دشوار کمک کند. این تغییرات می‌توانند در یک لحظه رخ دهند و شامل موارد زیر هستند:افزایش نرخ تنفس: تنفس شما سریع‌تر می‌شود تا اکسیژن بیشتری وارد بدن شود. این اکسیژن به عضلات شما هدایت می‌شود تا قدرت و انرژی لازم برای واکنش را فراهم آورد.

آیا فعال‌تر بودن در میانسالی می‌تواند به پیشگیری از بیماری آلزایمر کمک کند؟

🔬 دانشمندان ارتباطی میان سطح فعالیت بدنی در میانسالی و خطر ابتلا به بیماری آلزایمر یافته‌اند. 🔎 مطالعات گذشته فعالیت بدنی را با کاهش خطر بسیاری از مشکلات سلامت، از جمله بیماری آلزایمر و سایر انواع زوال عقل مرتبط دانسته‌اند. 💡 به بیان دیگر، شواهد علمی پیشین نشان داده‌اند که افرادی که فعالیت بدنی منظم‌تری دارند، کمتر در معرض ابتلا به بیماری‌هایی قرار می‌گیرند که با اختلال در عملکرد مغز و حافظه مرتبط هستند، از جمله آلزایمر. 🧠 مطالعه‌ای جدید نشان داده است که افزایش سطح فعالیت بدنی در دوران میانسالی با کاهش میزان پروتئین بتا-آمیلوئید — یکی از نشانگرهای زیستی آلزایمر — در مغز همراه است.

🧬 بتا-آمیلوئید پروتئینی است که تجمع غیرطبیعی آن در مغز، از جمله ویژگی‌های اصلی پاتولوژی بیماری آلزایمر محسوب می‌شود و نقش مهمی در تخریب سلول‌های عصبی دارد. 👨‍⚕️ پژوهشگران همچنین دریافته‌اند که غیرفعال بودن در این دوران با آتروفی (تحلیل رفتگی) در نواحی مغزی مرتبط با بیماری آلزایمر مرتبط است. 📉 آتروفی مغزی نشانه‌ای از کاهش حجم بافت‌های مغزی است و می‌تواند عملکردهای شناختی مانند حافظه و تمرکز را تحت تأثیر قرار دهد. 🏃‍♂️ مشخص است که ورزش منظم بخشی مهم از یک سبک زندگی سالم به شمار می‌رود.

📋 رژیم تخصصی