کما یک حالت عمیق از بیهوشی است که علل احتمالی زیادی دارد. گاهی ممکن است پزشک برای محافظت از فرد در برابر عوارض شدید یا درد، نیاز به القای کما داشته باشد. این ممکن است در صورتی ضروری باشد که فردی دارای یک وضعیت پزشکی جدی، عفونت یا یک حادثه آسیب زا باشد، مانند ضربه به سر. مانند هنگام خواب، فردی که در کما است نمی تواند به روش معمول به محیط خود پاسخ دهد.

با این حال، کما با خواب متفاوت است، زیرا فرد قادر به بیدار شدن نیست. سطوح هوشیاری و پاسخگویی به میزان عملکرد مغز بستگی دارد. کما ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد. اگر فردی وارد کما شود، این معمولا یک اورژانس پزشکی است.

دیسپراکسی یک اختلال حرکتی مبتنی بر مغز است. بر مهارت های حرکتی ظریف و درشت، برنامه ریزی حرکتی و هماهنگی تأثیر می گذارد. اگرچه می تواند بر مهارت های شناختی تأثیر بگذارد، اما ارتباطی با هوش ندارد. کودکانی که با دیسپراکسی متولد می شوند ممکن است دیر به نقاط عطف رشد برسند و رفتار نابالغی از خود نشان دهند.

آنها می توانند برنامه ریزی و اجرای آنها را چالش برانگیز بدانند. آنها ممکن است مشکلات گفتاری داشته باشند و دست و پا چلفتی به نظر برسند که منجر به اصطلاح قدیمی “سندرم کودک دست و پا چلفتی” شود. موسسه ملی بهداشت آن را به عنوان ظاهری “غیر همگام” با محیط توصیف می کند. در نوجوانی و بزرگسالی، علائم دیسپراکسی می تواند منجر به مشکلات یادگیری و کاهش عزت نفس شود.