در دو دهه گذشته پیشرفت‌های بزرگی در درمان پسوریازیس ایجاد شده است و به افراد مبتلا به این بیماری خودایمنی گزینه‌های گسترده‌ای برای کنترل علائم ارائه می‌دهد. تنها درمان‌های سیستمیک بیش از یک دوجین گزینه دارند، از جمله برخی داروهای جدیدتر مانند مهارکننده‌های کیناز جانوس (JAK). اما درمان‌های پسوریازیس شامل داروهای «قدیمی» نیز هستند، پایه‌های اصلی درمان که دهه‌هاست استفاده می‌شوند. وجه اشتراک همه این گزینه‌ها چیست؟

عوارض جانبی، که می‌تواند از خفیف تا آزاردهنده متغیر باشد و در برخی موارد، خطر بروز رویدادهای نامطلوب جدی را به همراه دارد. به خواندن ادامه دهید تا با شایع‌ترین عوارض جانبی درمان‌های رایج پسوریازیس آشنا شوید. کورتیکواستروئیدهای موضعی و عوارض پوستی کورتیکواستروئیدهای موضعی از متداول‌ترین درمان‌های تجویزی برای پسوریازیس هستند زیرا التهاب، قرمزی و تحریک را کاهش می‌دهند. اما اگر بیش از حد یا برای مدت طولانی استفاده شوند، می‌توانند باعث آتروفی پوستی یا نازک شدن پوست شوند.

پسوریازیس یک بیماری است که در آن سیستم ایمنی بدن، که معمولاً برای محافظت از بدن در برابر آسیب عمل می‌کند، به‌طور غیرطبیعی واکنش نشان داده و باعث می‌شود سلول‌های پوستی سریع‌تر از حد معمول تقسیم شوند. افرادی که با این بیماری زندگی می‌کنند، معمولاً دچار عودهای پوستی در بخش‌های مختلف بدن می‌شوند؛ زانوها و آرنج‌ها از شایع‌ترین نقاطی هستند که پسوریازیس در آن‌ها ظاهر می‌شود. 1,2 در ادامه توضیح داده می‌شود که چرا پسوریازیس اغلب زانوها و آرنج‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، این بیماری چه ظاهری دارد و چگونه می‌توانید آن را درمان کنید. علائم پسوریازیس روی زانو و آرنج به گفته دکتر جفری کوهن، متخصص پوست دارای برد تخصصی و مدیر برنامه درمان پسوریازیس در Yale Medicine، پسوریازیس اغلب بر روی سطوح اکستنسور (بخش جلویی) زانوها و آرنج‌ها ظاهر می‌شود.

3 ظاهر پسوریازیس روی زانو و آرنج پسوریازیس پلاکی شایع‌ترین نوع پسوریازیس است و حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد از افرادی که به پسوریازیس مبتلا هستند را تحت تأثیر قرار می‌دهد. 4 پسوریازیس پلاکی همچنین شایع‌ترین نوع پسوریازیس است که بر زانوها و آرنج‌ها ظاهر می‌شود. دکتر الیزابت ریچارد، استادیار پوست در دانشکده پزشکی دانشگاه جان هاپکینز در بالتیمور، توضیح می‌دهد: «معمولاً پلاک‌های واضحی مشاهده می‌کنید که بزرگ‌تر از یک سانتی‌متر هستند و با پوستی ضخیم و پوسته‌های سفید روی آن همراه‌اند. » این پلاک‌ها روی پوست سفید معمولاً قرمز یا صورتی سالمون هستند، در حالی که روی پوست‌های تیره‌تر به رنگ بنفش یا قهوه‌ای دیده می‌شوند.