https://www.verywellhealth.com/stages-of-mono-5176687

مراحل مونونوکلئوز چیست و چقدر طول می‌کشد؟

مونونوکلئوز یک بیماری ویروسی مسری است که سه مرحله اصلی دارد و شامل شروع علائم، شدت یافتن بیماری و دوره‌ی بهبودی می‌شود. به‌طور میانگین، فاز پیش‌نشانگانی سه تا پنج روز طول می‌کشد، مرحله حاد معمولاً بین چهار تا شش هفته ادامه دارد و مرحله نهایی بهبودی ممکن است تا شش ماه به طول انجامد. این بیماری دارای یک دوره نهفتگی طولانی است، به همین دلیل گاهی تشخیص زمان دقیق شروع آن دشوار است. مراحل مونونوکلئوز شامل موارد زیر می‌شود: فاز پیش‌نشانگانی، مرحله حاد و مرحله نقاهت که پس از دوره‌ی نهفتگی آغاز می‌شوند.

دوره نهفتگی مونونوکلئوز ویروس اپشتین–بار (EBV) شایع‌ترین عامل مونونوکلئوز است، هرچند سایر ویروس‌ها نیز می‌توانند موجب این بیماری شوند. پس از قرار گرفتن در معرض ویروس، ممکن است یک تا دو ماه طول بکشد تا علائم ظاهر شوند. این بازه زمانی، دوره نهفتگی نامیده می‌شود و طی آن ویروس در بدن حضور دارد ولی نشانه‌های ظاهری بروز نمی‌کند. در این مدت فرد ممکن است احساس سلامتی کند، اما همچنان توانایی انتقال ویروس به دیگران را دارد.

درمان الکتروشوک (ECT) امروزه چگونه استفاده می‌شود

درمان الکتروشوک (ECT) امروزه چگونه استفاده می‌شود

الکتروشوک درمانی (ECT) شامل ارسال یک پالس الکتریکی کوتاه به مغز برای درمان افسردگی شدید، اختلال دوقطبی، اسکیزوفرنی و سایر اختلالات روانی است. ECT به‌طور کلی ایمن در نظر گرفته می‌شود، اما ممکن است باعث سردرد، گیجی و از دست‌دادن موقت حافظه شود. الکتروشوک درمانی که قبلاً با نام “شوک‌درمانی” شناخته می‌شد، روشی پزشکی است که در آن پالس الکتریکی کوتاهی به مغز داده می‌شود در حالی‌که فرد تحت بیهوشی عمومی قرار دارد. هدف از ECT ایجاد یک تشنج کنترل‌شده است که می‌تواند به بهبود علائم برخی مشکلات روانی مانند افسردگی شدید کمک کند.

نحوه عملکرد الکتروشوک درمانی ECT شکلی از روان‌پزشکی مداخله‌ای است که در اواخر دهه ۱۹۳۰ توسط عصب‌شناس ایتالیایی اوگو سرلتی توسعه یافت. او مشاهده کرد افرادی که افسردگی شدید داشتند و دچار حملات صرع می‌شدند، به‌طور موقت بهبود خلقی پیدا می‌کردند. سرلتی فرض کرد که ایجاد تشنج خفیف از طریق شوک الکتریکی به مغز می‌تواند همان نتیجه را ایجاد کند. 1 اگرچه اصول ECT همانند دهه ۱۹۳۰ باقی مانده است، اما امروزه این روش تحت بیهوشی عمومی و با دقت بیشتری انجام می‌شود.

آنچه باید درباره‌ی سطح بالای ایمونوگلوبولین E (IgE) بدانید

آنچه باید درباره‌ی سطح بالای ایمونوگلوبولین E (IgE) بدانید

سطح بالای IgE می‌تواند با شرایط مختلفی از جمله آلرژی‌ها، آسم آلرژیک، عفونت‌ها و بیماری‌های خودایمنی مرتبط باشد. اگرچه بالا بودن IgE اغلب ریشه پزشکی دارد، اما به‌تنهایی لزوماً خطرناک نیست و انجام آزمایش‌های تکمیلی می‌تواند علت دقیق آن را مشخص کند. درمان بالا بودن IgE معمولاً با برطرف کردن علت زمینه‌ای انجام می‌شود. IgE یک نوع آنتی‌بادی است که نقش کلیدی در واکنش‌های آلرژیک ایفا می‌کند.

گاهی این آنتی‌بادی به دلایلی مانند عفونت‌های مزمن یا بیماری‌های التهابی نیز افزایش می‌یابد و در چنین شرایطی معمولاً پزشک بر اساس علائم، آزمایش‌های بیشتری را توصیه می‌کند. IgE چیست؟ ایمونوگلوبولین E (IgE) توسط لنفوسیت‌های B تولید می‌شود که نوعی گلبول سفید و بخشی از سیستم ایمنی بدن هستند. این آنتی‌بادی به‌طور طبیعی واکنش‌های دفاعی بدن علیه عفونت‌ها را فعال می‌کند و نقش مهمی در پاسخ ایمنی فوری دارد.

📋 رژیم تخصصی