پوست پیاز، که معمولاً دور ریخته می‌شود، منبعی غنی از فیبر و آنتی‌اکسیدان‌هاست که می‌تواند به بهبود سلامت و کاهش ضایعات غذایی کمک کند. برخلاف لایه‌های داخلی پیاز، پوست آن حاوی مواد مغذی و ترکیبات زیست‌فعال با فواید ضدالتهابی است. استفاده از پوست پیاز در آشپزی نه تنها ارزش غذایی وعده‌ها را افزایش می‌دهد، بلکه به کاهش ضایعات غذایی نیز کمک می‌کند. مواد مغذی موجود در پوست پیاز پوست پیازهای زرد، قرمز و سفید معمولاً نازک و روشن است، اما بسته به زمان برداشت ممکن است چندلایه و تیره‌تر باشد.

این پوست‌ها سرشار از: فیبر: پوست پیاز در مقایسه با لایه‌های داخلی فیبر بیشتری دارد. مواد معدنی: مانند کلسیم و روی. ویتامین‌ها: شامل ویتامین‌های A، C و E. ترکیبات زیست‌فعال: مانند فلاونوئیدها (آنتوسیانین در پیاز قرمز و کورستین در سایر انواع).

گرلین و لپتین هورمون‌هایی هستند که به طور مستقل و مشترک گرسنگی و سیری را تنظیم می‌کنند. گرلین، معروف به هورمون گرسنگی، توسط معده خالی تولید می‌شود و با افزایش در جریان خون، به مغز سیگنال می‌دهد که زمان غذا خوردن است. سطح گرلین قبل از وعده‌های غذایی بالا می‌رود و پس از غذا خوردن کاهش می‌یابد. لپتین، هورمون سیری، توسط سلول‌های چربی تولید می‌شود و به مغز اطلاع می‌دهد که ذخایر انرژی کافی است، بنابراین میل به غذا خوردن کاهش می‌یابد.

سطح لپتین پس از غذا خوردن افزایش و در زمان‌های بدون مصرف غذا کاهش می‌یابد. این دو هورمون رابطه معکوسی دارند: وقتی گرلین بالا است، لپتین پایین است و بالعکس. این هورمون‌ها علاوه بر تنظیم اشتها، بر متابولیسم یا تعادل انرژی نیز تأثیر دارند. متابولیسم شامل فرآیندهای شیمیایی است که غذا را به انرژی تبدیل می‌کند.