رکتوم قسمت انتهایی روده بزرگ است که کولون را به مقعد متصل می کند. ناحیه ای است که فرد مدفوع را قبل از دفع از بدن نگه می دارد. رکتوم یا روده راست، بخشی از دستگاه گوارش، نشسته در دورترین ناحیه روده بزرگ آن را پیوند می دهد دستگاه گوارش (GI). به مقعد بعد از آخرین بخش کولون به نام کولون سیگموئید می آید و جایی است که بدن قبل از دفع مدفوع را ذخیره می کند.

در این مقاله به عملکرد و آناتومی راست روده و همچنین شرایط رایجی که ممکن است بر آن تأثیر بگذارند، خواهیم پرداخت. تعریف و عملکرد رکتومرموسسه ملی سرطان را تعریف می کند درست به عنوان آخرین بخش روده بزرگ که نزدیک به مقعد است. طول کل روده بزرگ تقریباً 5 فوت است و رکتوم تقریباً حدود 12-15 سانتی متر از این طول آن را تشکیل می دهد.   پس از تکمیل فرآیند هضم، روده ها از دیواره های عضلانی کولون سیگموئید برای فشار دادن مدفوع به داخل راست روده استفاده می کنند.

شرح معاینه رکتوم بخش مهمی از معاینه شکم و معاینه ادراری تناسلی است. در بررسی بیماری های گوارشی و همچنین برای تشخیص بیماری در سایر اندام های لگنی مهم است. این یک معاینه فیزیکی صمیمی است که برای تشخیص بیماری و برای راحتی بیمار باید به درستی انجام شود. یافته ها باید به طور دقیق و درست ثبت شوند.

ملاحظات تشریحی[1]رکتوم بخش انتهایی و پایینی خمیده روده بزرگ است. طول آن حدود 12 سانتی متر است و در امتداد فرورفتگی استخوان خاجی قرار دارد. دو سوم بالای رکتوم قدامی توسط صفاق پوشیده شده است اما رکتوم خلفی اینگونه نیست: در مردان، صفاق قدامی رکتوم به سطح پایه مثانه منعکس می شود. در زنان، صفاق قدامی رکتوم کیسه رکتوترین (کیسه داگلاس) را تشکیل می دهد.

هایپرناترمی چیست؟ هیپرناترمی به عنوان غلظت سدیم سرم بیش از 145 میلی مول در لیتر تعریف می شود. غلظت سدیم سرم و در نتیجه اسمولالیته معمولاً با ترشح هورمون آنتی دیورتیک (ADH) یا وازوپرسین که از دست دادن آب را محدود می کند و تحریک تشنگی که مصرف آب را افزایش می دهد، به طور قابل توجهی افزایش نمی یابد. هیپرناترمی ناشی از از دست دادن آب آزاد باعث کم آبی بدن می شود زیرا آب درون سلولی از سلول ها به داخل مایع خارج سلولی (ECF) کشیده می شود و مایع خارج سلولی را تا حد زیادی حفظ می کند.

با این حال، اگر سدیم و همچنین آب از دست برود، هیپوولمی قابل توجهی (کاهش حجم ECF) نیز می تواند رخ دهد. علائم شدید هیپرناترمی معمولاً تنها با افزایش حاد و زیاد غلظت سدیم پلاسمایی بالای 160 میلی مول در لیتر مشاهده می شود. همهگیرشناسیوقوع هیپرناترمی در مراقبت های اولیه نسبتاً نادر است و در بیمارستانی که مکانیسم های هموستاتیک به احتمال زیاد توسط مایعات داخل وریدی مختل می شود یا مختل می شود، شایع تر است. این امر به ویژه در بیماران بدحال صادق است، همانطور که مطالعات نشان داده است که در آن 9٪ و 26٪ از بیماران در طول بستری در ICU هیپرناترمی داشتند یا دچار هیپرناترمی شده بودند.