فیزیوتراپی می‌تواند نقش مهمی در پیری سالم ایفا کند، زیرا به سالمندان کمک می‌کند قدرت جسمانی لازم برای استقلال را حفظ کنند. به طور سنتی، فیزیوتراپی منبعی است که افراد پس از یک آسیب، عمل جراحی یا بیماری برای کمک به توان‌بخشی از آن استفاده می‌کنند. زمینه فیزیوتراپی برای سالمندان، فیزیوتراپی را یک منبع پیشگیرانه ارزشمند می‌داند که به سالمندان کمک می‌کند ویژگی‌های جسمی لازم برای انجام فعالیت‌های روزمره زندگی (ADL) را حفظ کنند. علاوه بر این، فیزیوتراپیست‌ها با سالمندانی که شرایط مرتبط با افزایش سن دارند و ممکن است بر تحرک آن‌ها تأثیر بگذارد، کار می‌کنند.

این مقاله به بررسی فیزیوتراپی برای سالمندان و چگونگی سودمند بودن آن برای آن‌ها می‌پردازد. فیزیوتراپی برای سالمندان فیزیوتراپی برای سالمندان یک تخصص در این حرفه است. در این حوزه، فیزیوتراپیست‌ها تمرکز خود را بر رسیدگی به نگرانی‌های منحصر‌به‌فرد سالمندان قرار می‌دهند. آن‌ها می‌دانند چگونه اثرات جسمی بیماری‌های مزمن مانند موارد زیر را مدیریت کنند: آرتریت پوکی استخوان بیماری پارکینسون دیابت بیماری آلزایمر چاقی آن‌ها همچنین ممکن است با افراد کار کنند تا برخی اثرات جسمی پیری، مانند تحلیل تدریجی عضلات و مشکلات تعادل را خنثی کنند.

جناغ سینه یا استرنوم استخوانی بلند و مسطح در مرکز قفسه سینه است که طبق گفته Kaiser Permanente از طریق غضروف به دنده‌ها متصل می‌شود. جناغ و دنده‌ها با هم از اندام‌های حیاتی مانند قلب و ریه‌ها محافظت می‌کنند. شکستگی جناغ معمولاً بر اثر ضربه مستقیم، مانند تصادفات رانندگی یا در حین انجام احیای قلبی ریوی (CPR) رخ می‌دهد. در مواردی که شکستگی جناغ در اثر CPR ایجاد می‌شود، مطالعات نشان داده‌اند که اغلب این بیماران شکستگی دنده‌ها را نیز تجربه می‌کنند.

در حالی که بسیاری از این شکستگی‌ها بدون جراحی بهبود می‌یابند، موارد پیچیده‌تر ممکن است به ترمیم جراحی نیاز داشته باشند. برنامه توانبخشی پس از شکستگی جناغ شامل مدیریت درد، حفظ عملکرد ریه و بازگرداندن دامنه حرکتی است. درد می‌تواند تا سه ماه یا بیشتر ادامه داشته باشد، بنابراین اجتناب از فعالیت‌هایی که فشار بر قفسه سینه وارد می‌کنند یا خطر آسیب مجدد دارند، تا زمان بهبودی کامل ضروری است. ملاحظات ایمنی طبق گفته PhysioAdvisor، به دلیل نیروی بالای واردشده در شکستگی جناغ، کبودی، تورم و درد در محل آسیب انتظار می‌رود.

بیشتر تمرینات شانه معمولاً شامل پرس‌های بالای سر یا نشرهای جانبی هستند، اما تمرینات چرخش داخلی و خارجی شانه با باند مقاومتی جزو تمرینات مهمی هستند که نباید در برنامه ورزشی نادیده گرفته شوند. این تمرینات به‌ویژه در بازتوانی آسیب‌های شانه کاربرد فراوانی دارند و حتی در افراد سالم می‌توانند از بروز آسیب پیشگیری کرده و عملکرد ورزشی را بهبود بخشند. تفاوت چرخش داخلی و خارجی شانه چرخش‌های شانه شامل حرکات باز و بسته شدن مفصل شانه نسبت به بدن هستند. در چرخش داخلی شانه، شانه به سمت بدن می‌چرخد و در چرخش خارجی شانه، مفصل به سمت خارج بدن می‌چرخد.

به گفته کارولینا آراوخو، مربی معتبر قدرتی در نیویورک، این حرکات عضلات کوچکی را که نقش تثبیت‌کننده دارند فعال می‌کنند و به بهبود عملکرد و سلامت مفصل کمک می‌کنند. چرخش داخلی شانه عضلاتی مانند دلتوئید قدامی، لاتیسیموس دورسی، پکتورالیس ماژور، ترس ماژور و ساب‌اسکاپولاریس (یکی از عضلات روتاتور کاف) را تقویت می‌کند، در حالی‌که چرخش خارجی شانه عضلات دلتوئید خلفی، اینفرااسپیناتوس و ترس مینور را فعال می‌کند که همگی در تثبیت تیغه شانه نقش کلیدی دارند. این تمرینات به‌ویژه در بازتوانی آسیب‌های شانه توصیه می‌شوند، اما افرادی که سابقه آسیب شانه دارند یا در این ناحیه درد احساس می‌کنند، باید پیش از شروع تمرینات جدید با فیزیوتراپیست مشورت کنند. نحوه انجام چرخش داخلی شانه باند مقاومتی را به جسمی محکم در ارتفاع تنه متصل کنید و طوری بایستید که باند در سمت چپ شما باشد.