منیزیم به عنوان یکی از مواد معدنی حیاتی و ضروری برای بدن شناخته می‌شود که در بیش از ۳۰۰ واکنش بیوشیمیایی نقش دارد و اهمیت آن بر هیچ‌کس پوشیده نیست. با توجه به شیوع نسبی کمبود منیزیم در میان بزرگسالان، به ویژه افرادی با بیماری‌های مزمن، مصرف مکمل‌های منیزیم طی سال‌های اخیر افزایش یافته است. این مقاله به بررسی شایعات مطرح شده در فضای آنلاین مبنی بر ایجاد وابستگی به مکمل‌های منیزیم، به ویژه منیزیم گلیسینات که برای بهبود خواب مصرف می‌شود، و پیامدهای توقف مصرف طولانی‌مدت آن می‌پردازد. هدف این است که تفاوت میان وابستگی فیزیکی واقعی و وابستگی روان‌شناختی به وضوح تشریح شود و راه‌های تأمین کافی این ماده معدنی مورد بررسی قرار گیرد.

آیا منیزیم از نظر فیزیکی اعتیادآور است؟ وابستگی فیزیکی زمانی رخ می‌دهد که بدن به لحاظ شیمیایی به یک ماده وابسته شده و در صورت قطع مصرف، فرد علائم محرومیت (Withdrawal) را تجربه می‌کند. هیچ‌گونه شواهد علمی و معتبری وجود ندارد که نشان دهد افراد به مکمل‌های منیزیم، وابستگی فیزیکی پیدا می‌کنند¹. منیزیم به هیچ وجه اعتیادآور نیست، به صورتی که موادی مانند کافئین، نیکوتین، الکل یا برخی داروها می‌توانند اعتیادآور باشند.