اختلال کم‌توجهی ـ بیش‌فعالی یکی از اختلالات شایع عصبی‌رشدی است که می‌تواند باعث حواس‌پرتی، بیش‌فعالی و دشواری در تمرکز شود. برای کنترل این علائم، داروهای مختلفی تجویز می‌شوند که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به استراترا و ریتالین اشاره کرد. هرچند هر دو دارو برای درمان این اختلال به کار می‌روند، اما مسیر اثرگذاری، دوز مصرف، تداخلات دارویی و عوارض جانبی آن‌ها تفاوت‌های قابل‌توجهی با یکدیگر دارد. ویژگی‌های دارویی این دو دارو هر دو برای بهبود تمرکز و کاهش بیش‌فعالی استفاده می‌شوند، اما از نظر ماهیت دارویی در یک گروه قرار نمی‌گیرند.

تفاوت در سازوکار اثر این داروها باعث می‌شود پاسخ بدن بیماران، میزان اثربخشی و نوع عوارض جانبی در افراد مختلف متفاوت باشد. مواد مؤثره، شکل دارویی و دوزها استراترا (اتموکستین) ماده مؤثره این دارو اتموکستین هیدروکلراید است که در دسته مهارکننده‌های انتخابی بازجذب نوراپی‌نفرین قرار می‌گیرد. این ماده شیمیایی با افزایش در دسترس بودن نوراپی‌نفرین در مغز، به بهبود تمرکز، افزایش توجه و کاهش رفتارهای تکانشی کمک می‌کند. اتموکستین برخلاف بسیاری از داروهای بیش‌فعالی خاصیت وابستگی ندارد و احتمال سوءمصرف آن بسیار پایین است.