رژیم ۱۶:۸ یکی از محبوب‌ترین انواع روزه‌داری متناوب (فستینگ) است که در آن مصرف غذا به یک بازه ۸ ساعته محدود شده و ۱۶ ساعت باقی‌مانده به روزه‌داری اختصاص می‌یابد. این روش به دو صورت کلی اجرا می‌شود: تمرکز بر خوردن در ساعات اولیه روز (مانند ۷ صبح تا ۳ بعد از ظهر) یا حذف صبحانه و صرف شام (مانند ۱۲ ظهر تا ۷ عصر). دکتر مارتین جونو، متخصص قلب و عروق، معتقد است که هر دو رویکرد مزایای خاص خود را دارند. با این حال، انتخاب میان این دو روش اغلب به ترجیحات شخصی و سبک زندگی افراد بستگی دارد تا بتوانند در درازمدت به آن پایبند بمانند.

نقش ریتم شبانه‌روزی در متابولیسم بدن تحقیقات جدید در حوزه “کرونونوترینت” یا زمان‌بندی تغذیه نشان می‌دهد که زمان غذا خوردن به اندازه کیفیت غذا بر سلامت تأثیرگذار است. فرآیندهای فیزیولوژیک بدن مانند تولید انسولین و آنزیم‌های گوارشی تحت تأثیر ریتم‌های شبانه‌روزی ۲۴ ساعته قرار دارند که متابولیسم را در طول روز بهینه می‌کنند. حساسیت به انسولین و تحمل گلوکز در ساعات صبح به اوج خود می‌رسد و با نزدیک شدن به شب به شکل قابل‌توجهی کاهش می‌یابد. به همین دلیل، مصرف وعده‌های غذایی سنگین در اواخر شب، زمانی که تولید انسولین در پایین‌ترین سطح است، می‌تواند منجر به افزایش قند خون و خطر چاقی شود.

روزه‌داری (فستینگ) به معنی نخوردن غذا برای دوره‌ای مشخص، در صورت تداوم می‌تواند در طول زمان منجر به کاهش وزن شود. با این حال، محدودیت شدید کالری می‌تواند اثرات منفی بلندمدتی بر سلامت داشته باشد، از جمله کمبود مواد مغذی ضروری و کاهش سطح انرژی بدن. اگرچه برخی افراد ممکن است با روزه‌داری‌های کوتاه‌مدت وزن کم کنند، اما روزه‌داری طولانی‌مدت و شدید می‌تواند خطرناک باشد و یک روش ایمن برای کاهش وزن تلقی نمی‌شود. همچنین، شیوه‌های محدودکننده غذایی ممکن است باعث شوند افراد کالری و مواد مغذی کافی برای عملکردهای حیاتی بدن را دریافت نکنند.

این وضعیت می‌تواند منجر به کاهش انرژی، تمرکز و عملکرد فیزیکی، از دست دادن توده عضلانی و اختلال در متابولیسم شود. آیا می‌توان با نخوردن غذا وزن کم کرد؟ بله، با مصرف کمتر از حد معمول کالری، کاهش وزن امکان‌پذیر است. محدودیت کالری باعث ایجاد تعادل منفی انرژی در بدن می‌شود که منجر به کاهش وزن در کوتاه‌مدت خواهد شد.