دویدن، چه در فضای باز و چه روی تردمیل، یکی از محبوب‌ترین و مفیدترین راه‌ها برای تقویت سلامت قلب و عروق است. این ورزش به تقویت قلب و استخوان‌ها کمک می‌کند، حال‌و‌هوا را بهبود می‌بخشد و اعتمادبه‌نفس را افزایش می‌دهد. اما سؤال رایج این است: آیا دویدن در فضای باز مؤثرتر است یا دویدن روی تردمیل؟ دویدن در فضای باز و روی تردمیل به‌طور کلی اثربخشی مشابهی دارند در نهایت، «مسافت، مسافت است»؛ چه روی تردمیل بدوید و چه بیرون از خانه.

آماندا کتز، مربی دویدن، معتقد است که برای اغلب دوندگان، هر دو روش فواید آمادگی جسمانی مشابهی دارند. یک باور قدیمی در میان دوندگان این است که دویدن روی تردمیل آسان‌تر است، چون سطح زمین متحرک است، شیب قابل تنظیم دارد و مقاومت هوا وجود ندارد. حتی برخی فکر می‌کنند برای شبیه‌سازی شرایط بیرون، باید شیب تردمیل را روی ۱٪ تنظیم کرد. اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد این موضوع فقط برای دوندگان بسیار سریع (با سرعت حدود ۶ تا ۷ دقیقه در هر مایل یا سریع‌تر) صدق می‌کند و برای اکثر افراد ضروری نیست.

با افزایش سن، بسیاری از افراد متوجه تغییر در فرم بدن خود می‌شوند؛ چربی بیشتر می‌شود و عضله به‌تدریج کاهش می‌یابد. این تغییر ترکیب بدنی فقط مسئله زیبایی نیست، بلکه مستقیماً با قدرت بدنی، استقلال حرکتی و خطر بیماری‌های مزمن ارتباط دارد. یافته‌های جدید نشان می‌دهد نوع خاصی از تمرین ورزشی می‌تواند این روند را به نفع سالمندان تغییر دهد. پژوهشی در استرالیا نشان داده است که تمرینات تناوبی با شدت بالا می‌توانند چربی بدن را کاهش دهند، در حالی که توده عضلانی را حفظ می‌کنند.

این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا از دست دادن عضله در سالمندی با ضعف، زمین‌خوردن و کاهش کیفیت زندگی همراه است. نتایج این تحقیق می‌تواند به اصلاح توصیه‌های ورزشی برای سالمندی سالم کمک کند. ترکیب بدنی به نسبت بین توده بدون چربی بدن مانند عضلات، استخوان‌ها، اندام‌ها و آب بدن با توده چربی گفته می‌شود. این شاخص نسبت به شاخص توده بدنی تصویر دقیق‌تری از وضعیت سلامت ارائه می‌دهد.