انتخاب بین ورزش در فضای باز و تمرین در خانه یا باشگاه فقط به سلیقه شخصی محدود نمی‌شود و می‌تواند بر تجربه روانی، میزان استرس و حتی برخی شاخص‌های فیزیولوژیک اثر بگذارد. فعالیت بدنی در طبیعت ممکن است به بهبود خلق‌وخو، کاهش اضطراب و استرس و کاهش ضربان قلب و فشار خون کمک کند، در حالی که محیط‌های سرپوشیده معمولاً کنترل بیشتری بر شرایط تمرین و دسترسی به تجهیزات فراهم می‌کنند. بنابراین پاسخ ساده‌ای برای اینکه «فضای باز همیشه بهتر است» وجود ندارد. بهترین محیط ورزشی محیطی است که هم ایمن و در دسترس باشد و هم بتوانید فعالیت بدنی را در آن به‌صورت منظم و بلندمدت ادامه دهید.

ورزش در طبیعت چه تفاوتی دارد؟ پژوهش‌های جدیدتر فقط به نوع و شدت ورزش توجه نمی‌کنند و محیطی را که فرد در آن فعالیت می‌کند نیز مورد بررسی قرار داده‌اند. فعالیت بدنی در محیط‌های طبیعی شامل ورزش در پارک‌ها، مسیرهای پیاده‌روی، جنگل‌ها و سایر فضاهای سبز است و حتی محیط‌های آبی مانند دریاچه، ساحل و دریا نیز می‌توانند در این دسته قرار بگیرند. این فعالیت‌ها می‌توانند شامل پیاده‌روی، دویدن، دوچرخه‌سواری، کوهنوردی، شنا، کایاک‌سواری، یوگا یا حتی تمرین‌های قدرتی ساده مانند حرکت شنا در پارک باشند.

اگر به دنبال روشی کم‌فشار اما مؤثر برای تقویت قلب، افزایش استقامت و بهبود آمادگی هوازی هستید، تمرین در ناحیه ۲ می‌تواند گزینه‌ای کاربردی باشد. این نوع فعالیت با شدت پایین تا متوسط انجام می‌شود و به بدن اجازه می‌دهد برای مدت نسبتاً طولانی فعالیت هوازی را بدون خستگی شدید ادامه دهد. تمرین ناحیه ۲ علاوه بر تقویت آمادگی قلبی‌تنفسی، با بهبود توانایی بدن در استفاده از چربی به‌عنوان یکی از منابع انرژی همراه است. بااین‌حال، نباید آن را به‌عنوان تنها یا بهترین نوع تمرین هوازی در نظر گرفت؛ شواهد نشان می‌دهد ترکیبی از شدت‌های مختلف فعالیت بدنی برای سلامت و آمادگی جسمانی بلندمدت مناسب‌تر است.

تمرین ناحیه ۲ چیست؟ تمرین ناحیه ۲ به فعالیت هوازی با شدت پایین تا متوسط گفته می‌شود که در آن بدن عمدتاً از مسیرهای هوازی برای تولید انرژی استفاده می‌کند و چربی سهم قابل‌توجهی در تأمین سوخت دارد. از نظر فیزیولوژیک، این شدت معمولاً در محدوده نزدیک یا کمی پایین‌تر از نخستین آستانه لاکتات قرار می‌گیرد؛ یعنی نقطه‌ای که غلظت لاکتات خون برای نخستین بار شروع به افزایش محسوسی نسبت به حالت استراحت می‌کند. در این محدوده، تولید و پاک‌سازی لاکتات تا حد زیادی در تعادل باقی می‌مانند و لاکتات به‌طور قابل‌توجهی تجمع پیدا نمی‌کند.