آب قلیایی در سال‌های اخیر به یکی از محصولات پرطرفدار بازار سلامت تبدیل شده و ادعاهای مختلفی درباره اثر آن بر سم‌زدایی بدن، کاهش بیماری‌ها، بهبود عملکرد ورزشی و حتی تغییر اسیدیته بدن مطرح می‌شود. با این حال، شواهد علمی موجود نشان نمی‌دهند که آب قلیایی برای بیشتر افراد سالم مزیتی مهم و ثابت‌شده نسبت به آب آشامیدنی معمولی داشته باشد. در واقع، برای تأمین آب مورد نیاز بدن، مهم‌ترین عامل کافی بودن مصرف مایعات و دسترسی به آب سالم است، نه بالا بودن میزان قلیایی بودن آب. بنابراین اگر آب معمولی یا تصفیه‌شده را به‌خوبی مصرف می‌کنید، در شرایط عادی دلیلی برای پرداخت هزینه بیشتر بابت آب قلیایی وجود ندارد.

آب قلیایی چیست؟ اصطلاح «قلیایی» به آبی اشاره دارد که میزان اسیدیته آن کمتر و خاصیت قلیایی آن بیشتر از آب معمولی است. آب آشامیدنی معمولاً میزان اسیدیته‌ای نزدیک به ۷ دارد، در حالی که آب‌های قلیایی تجاری معمولاً در محدوده حدود ۸ تا ۱۰ قرار می‌گیرند. آب قلیایی می‌تواند به دو شکل اصلی تولید شود: آب با قلیاییت طبیعی: این نوع آب هنگام عبور از لایه‌های سنگی و منابع غنی از مواد معدنی، موادی مانند کلسیم، منیزیم و پتاسیم را در خود حل می‌کند و همین مواد معدنی می‌توانند میزان قلیاییت آب را افزایش دهند.

در روزهای گرم سال، تأمین مایعات کافی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و در عین حال بسیاری از افراد از طریق رژیم غذایی خود فیبر کافی دریافت نمی‌کنند. ترکیب دانه چیا و آب نارگیل می‌تواند راهی ساده برای افزایش هم‌زمان دریافت فیبر، مایعات و برخی الکترولیت‌ها باشد، هرچند مزایای آن نباید بیش از شواهد موجود بزرگ‌نمایی شود. نکات کلیدی ترکیب آب نارگیل و دانه چیا می‌تواند دریافت مایعات و فیبر را افزایش دهد و به سلامت دستگاه گوارش و نظم حرکات روده کمک کند. بهتر است دانه چیا پیش از مصرف حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه در مایع خیسانده شود تا آب جذب کرده و کاملاً متورم شود.

افزایش سریع مصرف فیبر ممکن است باعث نفخ، گاز و ناراحتی شکمی شود؛ بنابراین مقدار فیبر باید به‌تدریج افزایش یابد و هم‌زمان دریافت مایعات کافی باشد. چرا ترکیب دانه چیا و آب نارگیل مورد توجه قرار گرفته است؟ دانه چیا منبع غنی فیبر است و آب نارگیل نیز می‌تواند مقداری مایع و الکترولیت، به‌ویژه پتاسیم، فراهم کند. بنابراین ترکیب این دو ماده می‌تواند برای افرادی که دریافت فیبر یا مایعات کافی ندارند، یک گزینه ساده و قابل استفاده در رژیم غذایی باشد.

آب هندوانه و زنجبیل ترکیبی خوش‌طعم و آبرسان است که هم‌زمان ترکیبات گیاهی، ویتامین‌ها و مواد معدنی مختلفی را فراهم می‌کند. با این حال، بسیاری از ادعاهای مربوط به این نوشیدنی بر اساس شواهد مربوط به هندوانه یا زنجبیل به‌صورت جداگانه مطرح شده‌اند و هنوز مشخص نیست که مصرف روزانه آب این دو ماده بتواند به‌طور قطعی از بیماری‌ها پیشگیری کند یا اثر درمانی قابل‌توجهی داشته باشد. هندوانه سرشار از آب و حاوی ترکیباتی مانند لیکوپن و سیترولین است، در حالی که زنجبیل ترکیبات فعال زیستی مانند جینجرول دارد. ترکیب این دو ماده می‌تواند نوشیدنی مناسبی برای افزایش دریافت مایعات باشد، اما میزان قند، فیبر و کالری آن به روش تهیه و مقدار مصرف بستگی دارد.

آب هندوانه و زنجبیل ممکن است افزایش قند خون را تعدیل کند ترکیب زنجبیل با هندوانه می‌تواند طعم زنجبیل را ملایم‌تر کند و در عین حال برخی ویژگی‌های هر دو ماده را در یک نوشیدنی جمع کند. برخی شواهد نشان می‌دهند زنجبیل ممکن است بر پاسخ گلوکز و عملکرد گوارشی اثر بگذارد، اما نباید از این یافته نتیجه گرفت که اضافه کردن زنجبیل به آب هندوانه از افزایش قند خون جلوگیری می‌کند. نکته مهم این است که هندوانه همچنان حاوی قندهای طبیعی است و مصرف مقدار زیاد آب آن می‌تواند مقدار قابل‌توجهی کربوهیدرات را در مدت کوتاهی وارد بدن کند. برای افراد مبتلا به دیابت یا کسانی که کنترل قند خون برایشان اهمیت ویژه‌ای دارد، مصرف خود میوه هندوانه به‌صورت کامل معمولاً از آبمیوه انتخاب مناسب‌تری است، زیرا فیبر و ساختار کامل میوه سرعت مصرف و جذب کربوهیدرات را تحت تأثیر قرار می‌دهد.