مصرف چای در بسیاری از فرهنگ‌ها بخشی از سبک زندگی روزمره است، اما همه نوشیدنی‌هایی که با عنوان «چای» شناخته می‌شوند، ترکیبات و اثرات یکسانی ندارند. چای سبز و دمنوش‌های گیاهی هر دو حاوی ترکیبات گیاهی فعال و آنتی‌اکسیدان‌هایی هستند که می‌توانند از سلامت بدن حمایت کنند، اما مسیر اثرگذاری آن‌ها متفاوت است. چای سبز بیشتر به دلیل غلظت بالای ترکیبات پلی‌فنولی و نقش احتمالی آن در سلامت قلب، متابولیسم و میکروبیوم روده مورد توجه قرار گرفته است. در مقابل، دمنوش‌های گیاهی بسته به نوع گیاه مورد استفاده می‌توانند برای مشکلاتی مانند نفخ، اختلال خواب، ناراحتی‌های گوارشی یا کمک به تنظیم فشار خون مفید باشند.

چای سبز؛ منبع قدرتمند آنتی‌اکسیدان‌های گیاهی چای سبز از برگ‌های گیاه چای تهیه می‌شود؛ همان گیاهی که چای سیاه نیز از آن به دست می‌آید. تفاوت اصلی این دو نوع چای در فرآیند تولید است؛ برگ‌های چای سبز برخلاف چای سیاه تحت فرآیند اکسیداسیون قرار نمی‌گیرند و به همین دلیل رنگ روشن‌تر و مقدار بیشتری از ترکیبات آنتی‌اکسیدانی خود را حفظ می‌کنند. مهم‌ترین ترکیبات فعال چای سبز گروهی از پلی‌فنول‌ها به نام کاتچین‌ها هستند. در میان این ترکیبات، اپی‌گالوکاتچین گالات یکی از فراوان‌ترین و شناخته‌شده‌ترین ترکیبات آنتی‌اکسیدانی چای سبز است که در مطالعات مختلف به دلیل اثرات بالقوه آن بر سلامت قلب و سوخت‌وساز بدن بررسی شده است.

در روزهای گرم سال یا هنگام ورزش شدید، بسیاری از افراد تصور می‌کنند که برای جبران آب و املاح از دست‌رفته بدن، باید حتماً به سراغ نوشیدنی‌های الکترولیتی بروند. تبلیغات گسترده نیز این تصور را تقویت کرده‌اند که این نوشیدنی‌ها نسبت به آب ساده قدرت بیشتری در حفظ آب بدن دارند، اما واقعیت علمی کمی متفاوت است. آب برای بیشتر افراد و در اغلب شرایط، همچنان بهترین و کافی‌ترین گزینه برای حفظ آب بدن است. نوشیدنی‌های حاوی الکترولیت زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند که بدن در اثر تعریق طولانی‌مدت، فعالیت ورزشی شدید یا قرار گرفتن طولانی در گرمای زیاد، مقدار قابل‌توجهی از مواد معدنی مانند سدیم را از دست داده باشد.

الکترولیت‌ها چه نقشی در آب‌رسانی بدن دارند؟ الکترولیت‌ها مواد معدنی ضروری مانند سدیم، پتاسیم و منیزیم هستند که در بسیاری از عملکردهای حیاتی بدن نقش دارند. یکی از مهم‌ترین وظایف آن‌ها تنظیم تعادل مایعات و کمک به حفظ حجم مناسب آب در داخل و خارج سلول‌ها است. هنگام تعریق، علاوه بر آب، مقداری الکترولیت نیز از بدن دفع می‌شود.

آب همیشه به‌عنوان اصلی‌ترین نوشیدنی برای حفظ آب بدن شناخته می‌شود، اما برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که شیر ممکن است در شرایط خاص، به‌ویژه پس از فعالیت ورزشی، توانایی بیشتری برای حفظ تعادل مایعات بدن داشته باشد. دلیل این موضوع وجود ترکیباتی مانند پروتئین، کربوهیدرات و مواد معدنی در شیر است که می‌توانند به نگهداری بهتر آب در بدن کمک کنند. با این حال، این موضوع به معنای جایگزین شدن شیر به جای آب در مصرف روزانه نیست. برای بیشتر افراد، آب همچنان ساده‌ترین، کم‌کالری‌ترین و مناسب‌ترین انتخاب برای تأمین نیازهای روزانه به مایعات محسوب می‌شود.

مقایسه میزان آب‌رسانی شیر و آب تبلیغات زیادی ادعا می‌کنند که شیر می‌تواند بهتر از آب بدن را هیدراته کند، اما شواهد علمی در این زمینه هنوز محدود است. بیشتر این ادعاها بر اساس مطالعات کوچک انجام‌شده روی شاخصی به نام «شاخص آب‌رسانی نوشیدنی‌ها» مطرح شده‌اند که میزان توانایی نوشیدنی‌های مختلف در حفظ تعادل مایعات بدن را مقایسه می‌کند. در یکی از پژوهش‌ها، میزان دفع ادرار افراد پس از مصرف نوشیدنی‌های مختلف مانند آب ساده، آب گازدار، شیر پرچرب، شیر کم‌چرب، نوشیدنی‌های ورزشی، قهوه، چای، آب پرتقال و محلول‌های خوراکی جبران آب بررسی شد. نتایج نشان داد شیر می‌تواند نسبت به آب ساده مدت بیشتری در بدن باقی بماند و تعادل مایعات را بهتر حفظ کند.