ادویه‌ها از دیرباز به‌عنوان اجزای طعم‌دهنده و دارویی در رژیم غذایی انسان استفاده شده‌اند، اما نگاه علمی مدرن به آن‌ها دیگر فقط محدود به ترکیبات گیاهی ثانویه مانند پلی‌فنول‌ها و آلکالوئیدها نیست. پژوهش‌های جدید علوم تغذیه نشان می‌دهد که ادویه‌های خوراکی حاوی پروتئین‌هایی هستند که در طی فرآوری مواد غذایی یا هضم در دستگاه گوارش، به پپتیدهای زیست‌فعال تبدیل می‌شوند. این پپتیدها می‌توانند اثرات آنتی‌اکسیدانی، ضدالتهابی، ضدمیکروبی و تنظیم‌کننده متابولیسم داشته باشند و افق جدیدی در توسعه غذاهای فراسودمند ایجاد کنند. پپتیدهای عملکردی چه هستند؟

در مطالعات کلاسیک داروشناسی، تمرکز اصلی تحقیقات مربوط به ادویه‌ها بر ترکیبات شیمیایی ثانویه مانند پلی‌فنول‌ها، آلکالوئیدها و ترپن‌ها بوده است. با این حال، در سال‌های اخیر، پژوهش‌های علوم غذایی به بررسی پروتئین‌های موجود در ادویه‌ها و محصولات حاصل از تجزیه آن‌ها نیز توجه ویژه‌ای نشان داده‌اند. در این مطالعات، با استفاده از روش‌های پیشرفته پروتئومیکس، توالی‌های کوتاه پپتیدی زیست‌فعال که از پروتئین‌های پیش‌ساز آزاد می‌شوند، شناسایی شده‌اند. پپتیدهای عملکردی به قطعات مشخصی از پروتئین‌ها گفته می‌شود که پس از آزاد شدن در طی فرآوری مواد غذایی، تخمیر یا هضم گوارشی، فعالیت‌های زیستی خاصی از خود نشان می‌دهند.