موز و انگور از محبوب‌ترین میوه‌ها در سبد غذایی خانواده‌ها هستند و هر دو به‌عنوان منابع طبیعی انرژی، مواد معدنی و ترکیبات محافظت‌کننده شناخته می‌شوند. با وجود شباهت‌های تغذیه‌ای، این دو میوه از نظر میزان پتاسیم، نوع آنتی‌اکسیدان‌ها و کالری تفاوت‌هایی دارند که می‌تواند در انتخاب آگاهانه نقش مهمی ایفا کند. در ادامه، موز و انگور را از جنبه‌های مختلف تغذیه‌ای بررسی می‌کنیم تا مشخص شود هر کدام در چه شرایطی انتخاب مناسب‌تری هستند. تفاوت موز و انگور از نظر آنتی‌اکسیدان‌ها آنتی‌اکسیدان‌ها ترکیباتی هستند که به‌طور طبیعی در میوه‌ها و سبزیجات وجود دارند و از بدن در برابر آسیب رادیکال‌های آزاد محافظت می‌کنند.

این مولکول‌های ناپایدار می‌توانند به سلول‌ها آسیب برسانند و در بروز التهاب، پیری زودرس، بیماری‌های مزمن و برخی سرطان‌ها نقش داشته باشند. بسیاری از ویتامین‌ها و برخی مواد معدنی خاصیت آنتی‌اکسیدانی دارند و به تقویت سیستم دفاعی بدن کمک می‌کنند. موز و انگور هر دو حاوی طیفی از این ترکیبات مفید هستند، اما نوع و میزان آن‌ها با یکدیگر تفاوت دارد. مقایسه مواد مغذی آنتی‌اکسیدانی در موز و انگور در هر ۱۰۰ گرم از این میوه‌ها، ترکیب مواد مغذی با خاصیت آنتی‌اکسیدانی به شکل زیر است: ویتامین‌ها و مواد معدنی با خاصیت آنتی‌اکسیدانی ویتامین ث: موز حدود دوازده میلی‌گرم، انگور سبز حدود سه میلی‌گرم و انگور قرمز کمی بیش از سه میلی‌گرم ویتامین آ: در مقدار کم در موز وجود دارد و در انگور دیده نمی‌شود تیامین، فولات، نیاسین و ریبوفلاوین: مقادیر قابل‌توجهی از این ویتامین‌ها در موز یافت می‌شود، در حالی که انگور مقدار ناچیزی دارد روی: موز مقدار بیشتری نسبت به انگور دارد منیزیم و منگنز: موز از این نظر غنی‌تر از هر دو نوع انگور است این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که موز از نظر برخی ریزمغذی‌های آنتی‌اکسیدانی دست بالاتری دارد، اما این به معنای کم‌ارزش بودن انگور نیست.