شیلایجیت یک رزین معدنی شبیه قیر است که در سنگ‌های هیمالیا یافت می‌شود، در حالی که عسل مایع طلایی شیرینی است که توسط زنبورها ساخته می‌شود. هر یک از این مواد به تنهایی قرن‌هاست که در آیورودا و دیگر طب‌های سنتی استفاده می‌شوند، اما وقتی این دو را با هم مصرف کنید چه می‌شود؟ 1. ممکن است یک تقویت طبیعی انرژی را تجربه کنید یکی از دلایلی که افراد به سراغ شیلایجیت می‌روند، مبارزه با خستگی است.

شیلایجیت حاوی اسید فولویک است؛ ترکیبی که تصور می‌شود چگونگی تولید انرژی در میتوکندری سلول‌ها را بهبود می‌بخشد. با این حال، بیشتر شواهد در مورد اثرات انرژی‌بخش شیلایجیت از مطالعات کوچک، عمدتاً روی جوندگان به‌دست آمده‌اند، بنابراین نتایج ممکن است متفاوت باشند. عسل قندهای طبیعی (عمدتاً گلوکز و فروکتوز، به همراه کمی ساکارز) را فراهم می‌کند که سلول‌ها از آن برای تولید انرژی استفاده می‌کنند. ترکیب شیلایجیت و عسل می‌تواند هم انرژی کوتاه‌مدت و هم انرژی ماندگارتر را فراهم کند.