اگر تا به حال در خانه ماهی پخته باشید، احتمالاً با آن طعم و بوی «زُهم» و ناخوشایندی که گاهی اوقات در غذاهای دریایی ایجاد می‌شود، آشنا هستید. این طعم ناشی از ترکیبی به نام اکسید تری‌متیل‌آمین (TMAO) است که ماهی‌ها برای مقابله با شوری آب دریا و حفظ تعادل مایعات بدنشان استفاده می‌کنند، اما پس از مرگ ماهی، این ترکیب به تری‌متیل‌آمین (TMA) تبدیل می‌شود که بوی خاص ماهی را ایجاد می‌کند. [1] این واکنش شیمیایی به دلیل فعالیت آنزیم‌ها و باکتری‌ها روی بافت ماهی اتفاق می‌افتد و هرچه ماهی کهنه‌تر شود، شدت این بو افزایش می‌یابد، بنابراین روش‌های کاهش آن برای لذت بردن از طعم واقعی غذا بسیار اهمیت دارد. با وجود این طعم گاهی ناخوشایند، گنجاندن ماهی در رژیم غذایی اهمیت زیادی دارد زیرا این ماده غذایی منبعی ارزشمند از مواد مغذی ضروری است.

به گفته «میشل روثنستاین»، کارشناس تغذیه قلب و نویسنده کتاب ‌The Truly Easy Heart-Healthy Cookbook‌، مصرف ماهی راهی عالی برای دریافت پروتئین کم‌چرب و ویتامین‌ها و مواد معدنی مانند ید، سلنیوم و ویتامین D است که برای عملکرد مطلوب بدن و پیشگیری از بیماری‌ها ضروری‌اند. ماهی‌های چرب مانند سالمون وحشی، ساردین، چار شمالی و قزل‌آلای رنگین‌کمان همچنین سرشار از اسیدهای چرب امگا-۳ با خاصیت ضدالتهابی و تقویت‌کننده سلامت قلب هستند. این ویژگی به‌ویژه اهمیت دارد زیرا اسیدهای چرب امگا-۳ با نوع EPA و DHA که در ماهی یافت می‌شوند، به میزان قابل توجهی در دیگر منابع پروتئینی مانند مرغ، گوشت قرمز یا لبنیات موجود نیستند. [2] انجمن قلب آمریکا توصیه می‌کند که دو بار در هفته، هر بار یک وعده ۸۵ گرمی (۳ اونس) از ماهی‌های چرب مصرف شود تا فواید قلبی‌عروقی آن به حداکثر برسد.