سبک های دلبستگی برای شناسایی نحوه ارتباط یک فرد با دیگران در زندگی خود استفاده می شود. سبک های دلبستگی، که به عنوان الگوهای دلبستگی شناخته می شوند، در دوران کودکی رشد می کنند و در بزرگسالی ادامه می یابند. به طور کلی، دو نوع اصلی دلبستگی ایمن و ناایمن هستند. این مقاله انواع مختلف دلبستگی ناایمن، عوامل ایجاد آن‌ها و نحوه کنار آمدن با آنها را در بزرگسالی مورد بحث قرار می‌دهد.

دلبستگی ناامن چیست؟ دلبستگی ناایمن یک الگوی رابطه ای است که باعث می شود فرد نسبت به روابط خود با دیگران احساس ناامنی کند. به دلیل سبک دلبستگی ناایمن، افراد ممکن است در ایجاد روابط معنادار بزرگسالی با دیگران مشکل داشته باشند. بسته به نوع، آنها تجربه خواهند کرد: اضطراب از دست دادن افرادی که دوستشان دارند یا طرد شده اند پرهیز از روابط نزدیک ناراحتی از صمیمیت و صمیمیت در روابط خودانگاره منفی یا عزت نفس پایین سرکوب احساسات نادیده گرفتن رویدادها یا تجربیات مضر بی اعتمادی به دیگران سبک دلبستگی و روابط تعیین اینکه در کدام دسته از سبک دلبستگی قرار می گیرید می تواند سخت باشد.

دلبستگی اضطرابی زمانی شکل می‌گیرد که فرد در دوران کودکی، مراقبت و توجه را به‌صورت ناپیوسته و فقط در برخی مواقع دریافت کرده است. این تجربه باعث می‌شود که فرد در مورد ثبات روابط احساس عدم اطمینان داشته باشد و این عدم قطعیت، به روابط بزرگسالی او منتقل می‌شود¹. اگر در روابط خود به‌طور مداوم به دنبال تأیید باشید و از رها شدن بترسید، احتمالاً دارای سبک دلبستگی اضطرابی هستید. این سبک، که از مراقبت‌های متناقض ریشه می‌گیرد، می‌تواند به‌شدت بر عزت نفس و رفتارهای شما در رابطه تأثیر بگذارد، اما شناخت و پرداختن به آن می‌تواند منجر به شکل‌گیری پیوندهای سالم‌تر و ایمن‌تر با دیگران شود.

نشانه‌های دلبستگی اضطرابی دلبستگی اضطرابی، که گاهی دلبستگی اضطرابی-مشغول نیز نامیده می‌شود، یکی از چهار سبک دلبستگی اصلی است که نحوه تعامل و ارتباط افراد با دیگران را مشخص می‌کند. این سبک‌ها در دوران کودکی ایجاد شده و تا بزرگسالی ادامه می‌یابند و با یک اشتغال ذهنی ناسالم به روابط مشخص می‌شود که باعث بروز اضطراب می‌گردد. افراد دارای این سبک اغلب از طرد شدن و رها شدن می‌ترسند و ممکن است عزت نفس پایینی داشته باشند. این اشخاص در روابط خود اغلب «وابسته» یا «نیازمند» تلقی می‌شوند، چرا که به‌شدت به دنبال نزدیکی هستند.