اختلال عملکرد جنسی، از جمله ناتوانی در رسیدن به ارگاسم، بی‌حسی دستگاه تناسلی، کاهش میل جنسی و اختلال نعوظ، در میان بیمارانی که داروهای مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) مصرف می‌کنند، بسیار شایع است. در حالی که پیش از این تصور می‌شد این عوارض پس از قطع دارو برطرف می‌شوند، تحقیقات جدید نشان می‌دهند که اختلال عملکرد جنسی، از جمله اختلال نعوظ (ED)، می‌تواند حتی پس از پایان درمان با SSRIها همچنان ادامه یابد. اختلالات جنسی ناشی از SSRIها و عوامل ماندگاری آن‌ها داروهای SSRI غالباً اولین خط درمان برای اختلال افسردگی اساسی (MDD) هستند¹ و با افزایش سطح سروتونین، که یک پیام‌رسان شیمیایی تنظیم‌کننده خلق و خو، احساسات و خواب است، به تسکین افسردگی کمک می‌کنند. نمونه‌هایی از این داروها شامل زولافت (سرترالین)، پروزاک (فلوکستین)، سلکسا (سیتالوپرام)، پاکسیل (پاروکستین) و لکسپرو (اس سیتالوپرام) هستند.

اگرچه SSRIها عموماً برای درمان افسردگی ایمن و مؤثر هستند، اما ۲۵ تا ۷۳ درصد از مصرف‌کنندگان، عوارض جانبی جنسی را گزارش می‌کنند² و بسیاری از آن‌ها تغییراتی در احساس دستگاه تناسلی را ظرف مدت ۳۰ دقیقه پس از مصرف دارو تجربه می‌کنند³. این عوارض جانبی جنسی شامل اختلال نعوظ (ناتوانی در دستیابی یا حفظ نعوظ کافی برای رابطه جنسی)، آنورگاسمی (تأخیر یا عدم وجود ارگاسم)، کاهش میل جنسی، انزال دردناک و بی‌حسی دستگاه تناسلی (عدم احساس لذت) می‌شوند. این اختلالات جنسی، که توسط افراد در هر جنسیتی گزارش می‌شوند، می‌توانند بر روابط، خلق و خو، سلامت عاطفی، باروری و کیفیت کلی زندگی تأثیر بگذارند. ماندگاری اختلال عملکرد جنسی پس از قطع SSRIها داروهای SSRI از سال ۱۹۸۷ برای درمان افسردگی تجویز شده‌اند، اما از سال ۲۰۰۶ بود که محققان به طور رسمی شروع به بررسی وضعیتی به نام سندرم اختلال عملکرد جنسی پس از SSRI (PSSD) کردند³.