مقدمهای بر اختلال اضطراب جدایی اختلال اضطراب جدایی در کودکان یکی از شایعترین مشکلات روانشناختی در سنین پایین است که معمولاً با ترس شدید از دورشدن از والدین یا مراقبان اصلی همراه میشود. این وضعیت در برخی موارد بهصورت طبیعی با رشد کودک کاهش مییابد، اما در موارد دیگر ممکن است به شکل اختلال پایدار باقی بماند و نیازمند مداخلههای تخصصی باشد. بر اساس مطالعات بالینی، اضطراب جدایی معمولاً در نوزادان بین ۸ تا ۱۲ ماهگی بروز میکند و اغلب تا سن دو سالگی بهطور طبیعی برطرف میشود. بااینحال، در برخی کودکان علائم این مشکل تا دوران دبستان یا نوجوانی ادامه مییابد و به شکل «اختلال اضطراب جدایی» یا Separation Anxiety Disorder (SAD) تشخیص داده میشود.
علائم اختلال اضطراب جدایی در کودکان علائم اختلال اضطراب جدایی معمولاً در زمان دورشدن کودک از والدین یا مراقبان بروز میکند و میتواند منجر به رفتارهای اضطرابی یا هیجانی شدید شود. این نشانهها گاهی با واکنشهای جسمی مانند سردرد یا تهوع نیز همراه میشوند و عملکرد روزمره کودک را مختل میکنند. برخی از شایعترین علائم این اختلال شامل موارد زیر است که هرکدام میتوانند با شدت متفاوتی بروز پیدا کنند و نیازمند ارزیابی دقیق بالینی باشند: چسبیدن مداوم به والدین و ناتوانی در جدا شدن از آنها گریههای شدید و مداوم در هنگام جدایی امتناع از انجام فعالیتهایی که نیازمند دوربودن از خانه یا والدین است بروز علائم جسمی مانند سردرد، دلدرد یا استفراغ بدون علت جسمی مشخص حملات خشم یا قشقرقهای عاطفی شدید امتناع از رفتن به مدرسه یا عملکرد ضعیف تحصیلی مشکلات در برقراری روابط سالم با همسالان امتناع از خوابیدن بهتنهایی و تجربه کابوسهای مکرر بر اساس دادههای پژوهشی، حدود یکسوم کودکانی که با اختلال اضطراب جدایی تشخیص داده میشوند، در بزرگسالی دچار مشکلات روانی مانند اضطراب یا افسردگی خواهند شد. این یافته اهمیت مداخله زودهنگام و درمان مناسب را برجسته میسازد.
