اوتیسم

تفاوت اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) و اوتیسم (Autism)

اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) و اختلال طیف اوتیسم (ASD) هر دو جزو اختلالات عصبی-رشدی مجزا هستند که می‌توانند بر طول توجه و ارتباطات تأثیر بگذارند. هر دو اختلال اغلب در دوران کودکی ظاهر می‌شوند و تشخیص افتراقی آن‌ها، به‌ویژه در کودکان خردسال، می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. با این حال، تفاوت‌های کلیدی در الگوی علائم آن‌ها وجود دارد. نکته مهم این است که داشتن همزمان هر دو اختلال کاملاً امکان‌پذیر است.

اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) ADHD یک اختلال شایع در کودکان و نوجوانان است که احتمال ابتلای پسران به آن دو برابر دختران است¹. این اختلال باعث ایجاد مشکلاتی در توجه، بیش‌فعالی و کنترل تکانه می‌شود. افراد مبتلا به ADHD ممکن است در تمرکز، بی‌حرکت نشستن، یا فکر کردن قبل از عمل، مشکل داشته باشند. ADHD بر اساس علائم خاص فرد به سه زیرگروه تقسیم می‌شود: بی‌توجه: تمرکز ضعیف و حواس‌پرتی آسان.

مصرف استامینوفن توسط مادر در دوران بارداری با اوتیسم یا ADHD در کودکان ارتباطی ندارد

بررسی‌های عمیق شواهد موجود نشان می‌دهد که شواهد روشنی برای ارتباط دادن مصرف پاراستامول (استامینوفن) در دوران بارداری با اوتیسم یا اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) در کودکان وجود ندارد. این نتیجه‌گیری بر اساس یک مرور جامع شواهد است که در پاسخ مستقیم به نگرانی‌های اخیر پیرامون ایمنی استفاده از پاراستامول در دوران بارداری منتشر شده است. محققان به این نکته اشاره می‌کنند که میزان اطمینان به نتایج مطالعات و مراجع موجود در این زمینه، از سطح پایین تا بسیار پایین متغیر است، که نشان‌دهنده لزوم احتیاط در تفسیر داده‌ها است. محققان این فرضیه را مطرح می‌کنند که هرگونه ارتباط ظاهری مشاهده شده در مطالعات قبلی، ممکن است ناشی از عوامل ژنتیکی و محیطی مشترک در میان اعضای یک خانواده باشد.

بر این اساس، توصیه می‌شود که نهادهای نظارتی، پزشکان، زنان باردار و والدین در مورد کیفیت پایین مرورهای موجود آگاه شوند و به زنان توصیه گردد که در صورت نیاز برای درمان درد و تب در دوران بارداری، پاراستامول مصرف کنند. بررسی شواهد موجود و کیفیت مطالعات پاراستامول (استامینوفن) به عنوان درمان توصیه شده برای درد و تب در دوران بارداری شناخته می‌شود و توسط سازمان‌های نظارتی در سراسر جهان ایمن تلقی می‌گردد. مرورهای نظام‌مند موجود در این زمینه از نظر کیفیت متغیر هستند و مطالعاتی که برای عوامل مهم مشترک در خانواده‌ها یا سلامت و سبک زندگی والدین تنظیم نشده باشند، نمی‌توانند تأثیرات قرار گرفتن در معرض پاراستامول قبل از تولد را بر رشد عصبی نوزادان به درستی برآورد کنند. برای رفع این ابهام و عدم قطعیت موجود، محققان یک مرور سطح بالا از مرورهای نظام‌مند (Umbrella Review) انجام دادند تا کیفیت کلی و اعتبار شواهد موجود و قدرت ارتباط بین مصرف پاراستامول در بارداری و خطرات اوتیسم یا ADHD در فرزندان را ارزیابی کنند.

رژیم غذایی سندروم روده و روان (GAPS): آنچه باید بدانید

رژیم غذایی سندروم روده و روان (Gut and Psychology Syndrome) که به اختصار GAPS نامیده می‌شود، یک الگوی غذایی است که با الهام از تحقیقات مرتبط با ارتباط میان دستگاه گوارش و مغز طراحی شده است. طرفداران رژیم GAPS بر این باورند که با پیروی از یک رژیم غذایی بسیار خاص، می‌توان برخی از بیماری‌های عصبی و روانی مانند اوتیسم، اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) و افسردگی را درمان کرد. نحوه عملکرد ادعایی رژیم GAPS طرفداران رژیم GAPS ادعا می‌کنند که این برنامه غذایی با «سم‌زدایی» و ترمیم دستگاه گوارش، عملکرد جسم و ذهن را بهبود می‌بخشد. دکتر ناتاشا کمپبل-مک‌براید، پزشک مستقر در انگلستان که این رژیم را توسعه داده است، این نظریه را مطرح می‌کند که افزایش نفوذپذیری دیواره روده (که اصطلاحاً به آن روده چکه کن گفته می‌شود) ممکن است اجازه ورود مواد شیمیایی و باکتری‌ها به جریان خون را بدهد.

این ورود، در نهایت بر عملکرد مغز تأثیر می‌گذارد. رژیم GAPS برای «ترمیم» روده با درمان روده چکه کن طراحی شده است تا سطح سموم در بدن را کاهش دهد. با وجود اینکه پدیده «روده چکه کن» یک مفهوم علمی واقعی است، اما درک علمی کنونی این است که افزایش نفوذپذیری روده یک علامت برای برخی شرایط است، نه یک بیماری مستقل[2]. ادعاهای رژیم GAPS بر اساس تحقیقاتی بنا شده که مسیر ارتباط دوطرفه بین روده و مغز را بررسی می‌کنند[3].