ADHD

بنزوات سدیم: موارد مصرف، خطرات

یک نگهدارنده مواد غذایی مورد بحث، بنزوات سدیم نیز به برخی داروها و لوازم آرایشی اضافه می شود. WHO میزان مصرف روزانه قابل قبول (ADI) را تعیین کرده است و FDA اجازه می دهد غلظت کمی در غذاها و نوشیدنی ها وجود داشته باشد. بنزوات سدیم یک ماده نگهدارنده است که به برخی از نوشابه ها، غذاهای بسته بندی شده و محصولات مراقبت شخصی اضافه می شود تا عمر مفید را طولانی تر کند. برخی افراد ادعا می کنند که این افزودنی ساخته دست بشر بی ضرر است، در حالی که برخی دیگر آن را با سرطان و سایر مشکلات سلامتی مرتبط می دانند.

این مقاله یک نمای کلی از بنزوات سدیم، از جمله کاربردهای آن و نگرانی های احتمالی ایمنی ارائه می دهد. بنزوات سدیم چیست؟ بنزوات سدیم به عنوان یک ماده نگهدارنده که در غذاها و نوشیدنی های فرآوری شده برای افزایش عمر مفید استفاده می شود، شناخته شده است، اگرچه چندین کاربرد دیگر نیز دارد. این یک پودر کریستالی و بی بو است که از ترکیب اسید بنزوئیک و هیدروکسید سدیم ساخته شده است.

آیا رژیم کتوژنیک می تواند ADHD را بهبود بخشد؟

مطالعات علمی در مورد کتو و ADHD هنوز نسبتاً اندک است، اگرچه امیدوارکننده است. با این حال، می‌توانید شواهد حکایتی و داستان‌های الهام‌بخش زیادی را به صورت آنلاین و در اطراف شهر پیدا کنید که از این ایده حمایت می‌کند که رژیم کتوژنیک در بهبود علائم ADHD مفید است. ADHD اغلب در کنار سایر اختلالات عصبی رشدی مانند OCD و Tourette رخ می دهد. تعداد بیشماری از والدین گزارش کرده اند که تورت، OCD، ADHD و سایر شرایط همزیستی فرزندشان به دنبال رژیم کتوژنیک بهبود یافته است.

کودکان اغلب وزن ناخواسته را از دست می دهند و با کتو تمرکز می کنند! برخی از خانواده ها هزاران دلار برای همه چیز از داروها و رفتار درمانی گرفته تا هومیوپاتی با نتایج کم یا بدون نتیجه قبل از اینکه به رژیم کتوژنیک برخورد کنند، خرج کرده بودند. تسلیم شدن سیب زمینیها، ارد، برنج، دانه هاو همچنین آب میوه های شیرین، کیک ها، و غلات زندگی این خانواده ها را متحول کرد. با توجه به ارتباطی که محققان بین رژیم غذایی و علائم ADHD یافته اند، به راحتی می توان فهمید که چگونه یک رژیم کتوژنیک می تواند برای ADHD مفید باشد.

ADHD را درک کنید و والدینی باشید که فرزندتان به آن نیاز دارد

کودکان بسته های کوچکی از اشتیاق و انرژی هستند. همخوانی با ریتم صدای آنها و درگیر نگه داشتن آنها برای دوره های طولانی مدت به خودی خود یک دستاورد است. آنها به راحتی حواسشان پرت می شود، صبری دارند که به اندازه یک حباب طول می کشد و اغلب اوقات بی قرار می شوند. با این حال، با بزرگتر شدن کودک، این ویژگی ها به تدریج از بین می روند.

اما همیشه اینطور نیست. برخی از کودکان همچنان بیش فعال هستند و بدون توجه به وخامت موقعیت، در تمرکز، توجه یا تمرین خودکنترلی مشکل دارند. این حتی ممکن است منجر به گذراندن دوران سخت تحصیلی و اجتماعی شود. چنین کودکانی اغلب از آنچه ما ADHD می نامیم رنج می برند.