سیانوز تغییر رنگ آبی غیر طبیعی پوست و غشاهای مخاطی است که در اثر افزایش سطح هموگلوبین بدون اکسیژن به بیش از 5 گرم در دسی لیتر ایجاد می شود. بیماران مبتلا به کم خونی تا زمانی که اکسیژن اشباع نشود (SaO2) به سطوح پایین تری نسبت به بیماران با سطح هموگلوبین طبیعی کاهش یافته است و بیماران مبتلا به پلی سیتمی در سطوح اشباع اکسیژن بالاتر دچار سیانوز می شوند. سیانوز را می توان به دو دسته مرکزی یا محیطی تقسیم کرد[1]. سیانوز مرکزیسیانوز مرکزی در اثر بیماری های قلب یا ریه یا هموگلوبین غیر طبیعی (متهموگلوبینمی یا سولفهموگلوبینمی) ایجاد می شود.

سیانوز در زبان و لب ها دیده می شود و به دلیل اشباع نشدن خون شریانی مرکزی ناشی از اختلالات قلبی و تنفسی مرتبط با انتقال خون وریدی فاقد اکسیژن به گردش خون سیستمیک است. بیمارانی که سیانوز مرکزی دارند معمولاً سیانوز محیطی نیز خواهند داشت. ویژگی های مرتبط سیانوز مرکزی به علت زمینه ای بستگی دارد و شامل تنگی نفس و تاکی پنه، پلی سیتمی ثانویه و تغییر رنگ مایل به آبی یا بنفش مخاط دهان، انگشتان دست و پا است. دست ها و پاها معمولاً دمای معمولی دارند یا گرم هستند اما سرد نیستند مگر اینکه گردش خون محیطی ضعیفی وجود داشته باشد.