فواید فیبر برای بدن | تفاوت اثر فیبر محلول و غیرمحلول در بدن

  فیبرهای محلول و غیر محلول چه فوایدی برای بدن دارند؟ در حقیقت فواید فیبر برای بدن بخصوص لوله گوارش پیچیده است و براساس محلولیت فیبر متفاوت می باشد. شواهد زیادی نشان می دهد که الیگوساکاریدهای غیرقابل جذب و فیبرها تاثیر قابل ملاحظه ای بر فیزیولوژی انسان دارند.   فواید فیبرهای نامحلول برای بدن فیبرهای نامحلول مانند سلولز ظرفیت نگهداری آب مواد هضم نشده را افزایش داده و منجر به افزایش توده مدفوعی، افزایش تکرر دفع در روز و کاهش زمان عبور، از لوله گوارش می شوند (تعداد دفعات دفع را افزاش میدهد).

فواید فیبرهای محلول برای بدن فیبرهای محلول قادر به تشکیل ژل هستند که منجر به کند شدن زمان عبور از لوله گوارشی و جذب کند یا کاهش یافته مواد مغذی می شوند، جذب روده ای و احتباس مواد معدنی همچون کلسیم، منیزیم، روی و آهن را تحریک می کنند (1). غلظت لیپیدهای سرمی می تواند توسط فیبرهای نامحلول مانند سلولز، لیگنین، کیتین و به میزان بیشتر، توسط فیبرهای محلول تنظیم شود. زیرا: ۱) فیبرها به اسیدهای صفراوی مدفوعی می پیوندند و دفع کلسترول مشتق از اسیدهای صفراوی را افزایش می دهند. ۲) فیبرها با اتصال به اسیدهای صفراوی یا چربیها و لیپیدها از جذب چربی، کلسترول رژیمی جلوگیری می کنند.

میزان مورد نیاز آهن روزانه و منابع آهن

میزان موردنیاز آهن روزانه یا به عبارت بهتر دریافت مرجع رژیمی (DRI) برای مردان و زنان پس از سنین یائسگی ۸ میلی‌گرم در روز است. میزان موردنیاز آهن روزانه برای زنان در سنین باروری برای جایگزینی آهن ازدست‌رفته در طی قاعدگی و تأمین ذخایر کافی آهن برای حمایت از بارداری ۱۸ میلی‌گرم در روز می‌باشد. برای پسران نوجوان ۱۴ تا ۱۸ ساله میزان موردنیاز آهن روزانه آهن ۱۱ میلی‌گرم در روز است. میزان موردنیاز آهن روزانه برای سنین یک‌سالگی و بیشتر تا بلوغ ۷، ۸ یا ۱۰ میلی‌گرم در روز می‌باشد.

نوزادان رسیده با ذخایری از آهن به دنیا می‌آیند که در طول بارداری از طریق جفت منتقل‌شده است، ولی هنوز به مقادیر کافی آهن از منابع غذایی و فراورده‌های شیر غنی‌شده در طول سال اول زندگی نیاز دارند. نوزادان نارس ذخایر آهن محدودی دارند زیرا آن‌ها فاقد آهن و بیشتر مواد معدنی جزئی هستند که به‌طورمعمول در سه ماه آخر بارداری منتقل می‌شوند.   نیازهای فیزیولوژیک به آهن روزانه، در ارتباط با سن است. میزان موردنیاز آهن روزانه در طول نوزادی و بلوغ بیشترین مقدار است.

7 تست تشخیصی کمبود آهن در آزمایش خون

در این مقاله به بررسی 7 تست تشخیصی کمبود آهن در آزمایش خون یعنی هموگلوبین، هماتوکریت، آهن سرم، ظرفیت تام باند شدن آهن و ترانسفرین اشباع، فریتین سرم و تست رسپتور ترانسفرین سرم می پردازیم. هماتوکریت با حجم سلول فشرده و هموگلوبین در تشخیص کمبود آهن در آزمایش خون هماتوکریت (HCT) و هموگلوبین (Hgb) دو بخش از CBC معمول بوده و همراه با یکدیگر به‌منظور ارزیابی وضعیت آهن اندازه‌گیری می‌شود. هماتوکریت اندازه‌گیری درصد سلول‌های قرمز خون در حجم کامل خون می‌باشد معمولاً درصد هماتوکریت ۳ برابر غلظت هموگلوبین برحسب g / dL است. میزان هماتوکریت تحت تأثیر، مقدار بسیار بالای سلول سفید خون و وضعیت هیدراسیون قرار می‌گیرد.

افرادی که در ارتفاعات بالا زندگی می‌کنند اغلب دارای مقادیر بالاتری هماتوکریت می‌باشند. در افراد بالای ۵۰ سال مقادیر نسبتا پایین هماتوکریت نسبت به افراد جوان‌تر شایع‌تر است. غلظت هموگلوبین، مقیاسی از مقدار کل هموگلوبین در خون محیطی است. غلظت هموگلوبین نسبت به هماتوکریت، اندازه‌گیری مستقیم‌تری از کمبود آهن می‌باشد، زیرا هموگلوبین تام را در سلول‌های قرمز خون نسبت به درصد حجم کامل خون، تا حدودی نشان می‌دهد.

🍏 رژیم تخصصی دکتر روشن‌ضمیر روش کار و هزینه ←