قرار گرفتن در معرض کپک همیشه به معنای بیمار شدن نیست. برخی افراد ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند، در حالی که در افراد حساس، تماس یا استنشاق ذرات کپک می‌تواند علائمی شبیه آلرژی ایجاد کند. در افراد مبتلا به آسم یا کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، این مواجهه گاهی می‌تواند عوارض جدی‌تری ایجاد کند. کپک‌ها قارچ‌هایی هستند که در محیط‌های مرطوب رشد می‌کنند و می‌توانند هاگ‌هایی را وارد هوای محیط کنند.

شدت واکنش بدن به کپک به عواملی مانند میزان مواجهه، حساسیت فرد و وضعیت سلامت او بستگی دارد. علائم خفیف مواجهه با کپک وقتی هاگ‌های کپک وارد دستگاه تنفسی می‌شوند، افراد حساس ممکن است واکنش‌هایی شبیه آلرژی نشان دهند. علائم احتمالی عبارت‌اند از: گرفتگی بینی سرفه خس‌خس سینه قرمزی، سوزش یا اشک‌ریزش چشم بثورات پوستی گلودرد ترشح پشت حلق خارش چشم، گوش، بینی یا دهان تورم اطراف چشم‌ها این علائم بیشتر در افرادی دیده می‌شوند که نسبت به کپک حساسیت یا واکنش‌پذیری بیشتری دارند. نکته مهم این است که وجود این علائم به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که کپک علت آنها بوده است؛ بسیاری از مشکلات آلرژیک و تنفسی می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند.

کوتولگی اولیه یا Primordial Dwarfism به گروهی بسیار نادر از اختلالات ژنتیکی گفته می‌شود که رشد بدن از همان مراحل ابتدایی رشد جنین به‌شدت محدود می‌شود. در نتیجه، نوزاد با وزن و قد بسیار کمتر از حد انتظار متولد می‌شود و این محدودیت رشد تا دوران کودکی و بزرگسالی ادامه پیدا می‌کند. برخلاف برخی انواع کوتولگی که ممکن است رشد جنین تا زمان تولد نسبتاً طبیعی باشد، در کوتولگی اولیه، محدودیت رشد از دوران داخل رحم آغاز می‌شود. برخی نوزادان مبتلا به این اختلالات هنگام تولد کمتر از ۱٫۴ کیلوگرم وزن دارند.

این بیماری تنها به کوتاهی قد محدود نمی‌شود و می‌تواند با تغییراتی در اندازه سر، استخوان‌ها، ستون فقرات، مفاصل، رگ‌های خونی، قلب، کلیه‌ها و متابولیسم همراه باشد. انواع کوتولگی اولیه کوتولگی اولیه یک بیماری واحد نیست، بلکه مجموعه‌ای از اختلالات ژنتیکی نادر است. از جمله انواع شناخته‌شده آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سندرم راسل–سیلور (Russell-Silver syndrome) سندرم سکل (Seckel syndrome) سندرم مایر–گورلین (Meier-Gorlin syndrome) کوتولگی اولیه استئو دیسپلاستیک مجاژفسکی، انواع I و III (MOPD) MOPD نوع II از آنجا که این بیماری‌ها بسیار نادر هستند، تعیین شیوع دقیق آنها دشوار است. MOPD نوع II یکی از شناخته‌شده‌ترین انواع این گروه است.

سرما معمولاً با درمان ارتباطی ندارد، اما در پزشکی می‌توان از سرمای شدید برای از بین بردن بافت‌های غیرطبیعی استفاده کرد. کرایوسرجری (جراحی با سرما) روشی کم‌تهاجمی است که در آن با استفاده از مواد بسیار سرد، سلول‌های غیرطبیعی منجمد و تخریب می‌شوند. این روش هم برای برخی ضایعات پوستی و پیش‌سرطانی کاربرد دارد و هم در شرایط خاص برای درمان بعضی تومورهای داخلی و سرطان‌ها استفاده می‌شود. نوع بیماری، محل ضایعه، اندازه آن و وضعیت کلی فرد تعیین می‌کند که کرایوسرجری گزینه مناسبی باشد یا خیر.

کرایوسرجری چگونه بافت غیرطبیعی را از بین می‌برد؟ در این روش از یک ماده بسیار سرد به نام عامل سرمایی (Cryogen) برای منجمد کردن بافت استفاده می‌شود. رایج‌ترین ماده مورد استفاده نیتروژن مایع است. با منجمد شدن بافت و سپس ذوب شدن آن، سلول‌های آسیب‌دیده از بین می‌روند.