سرطان پوست همیشه با یک علامت واضح و مشخص شروع نمی‌شود. گاهی یک خال یا لکه جدید، زخمی که بهبود پیدا نمی‌کند یا تغییری جزئی در شکل و رنگ یک ضایعه باعث مراجعه فرد به پزشک می‌شود و گاهی نیز ضایعه مشکوک در معاینه معمول پوست شناسایی می‌شود. فرایند تشخیص معمولاً از معاینه دقیق پوست آغاز می‌شود و در صورت وجود ضایعه مشکوک، بررسی با درموسکوپ و در نهایت نمونه‌برداری از پوست انجام می‌گیرد. اگر نمونه‌برداری وجود سرطان را تأیید کند، نوع تومور و ویژگی‌های آن مشخص می‌شود و در برخی موارد برای تعیین مرحله بیماری یا بررسی احتمال انتشار، آزمایش‌های تکمیلی نیز لازم خواهد بود.

اولین مرحله؛ معاینه دقیق پوست پزشک ابتدا پوست را با دقت بررسی می‌کند. این معاینه ممکن است تمام بدن را دربر بگیرد یا فقط روی ناحیه‌ای متمرکز شود که فرد متوجه تغییر آن شده است. برخی تغییراتی که می‌توانند نیازمند بررسی بیشتر باشند عبارت‌اند از: ایجاد یک برجستگی یا ضایعه جدید روی پوست زخمی که بهبود پیدا نمی‌کند ضایعه‌ای که خونریزی می‌کند یا روی آن دلمه ایجاد می‌شود تغییر اندازه، شکل یا رنگ یک خال یا برجستگی ایجاد یک لکه تیره با الگوی رنگی غیرمعمول ضایعه‌ای که از نظر ظاهر با سایر خال‌های پوست تفاوت محسوسی دارد در بررسی احتمال ملانوما، یکی از راهنماهای شناخته‌شده، معیار «ABCDE» است که به پزشک و فرد کمک می‌کند برخی تغییرات مشکوک را بهتر تشخیص دهند. نامتقارنی: دو نیمه ضایعه از نظر شکل و ظاهر شبیه یکدیگر نیستند.

ریزش مو یکی از شناخته‌شده‌ترین عوارض شیمی‌درمانی است، اما شدت آن برای همه بیماران یکسان نیست و به نوع دارو، مقدار مصرف، ترکیب دارویی و ویژگی‌های فردی بستگی دارد. در برخی افراد موها به‌طور قابل‌توجهی می‌ریزند و در برخی دیگر تنها نازک‌تر می‌شوند، بنابراین پیش‌بینی دقیق شدت ریزش پیش از شروع درمان همیشه امکان‌پذیر نیست. نکته مهم این است که ریزش مو در بیشتر موارد موقتی است و پس از پایان درمان، رشد مجدد مو آغاز می‌شود. با این حال، بعضی داروها و ترکیب‌های درمانی می‌توانند به‌ندرت باعث نازک‌شدن طولانی‌مدت یا حتی ریزش دائمی مو شوند.

چرا شیمی‌درمانی باعث ریزش مو می‌شود؟ حدود ۶۵ درصد افرادی که شیمی‌درمانی کلاسیک دریافت می‌کنند، درجاتی از ریزش مو یا آلوپسی را تجربه می‌کنند. علت اصلی این اتفاق آن است که داروهای شیمی‌درمانی سلول‌هایی را هدف قرار می‌دهند که با سرعت زیادی تقسیم می‌شوند؛ اما برخی سلول‌های سالم بدن نیز چنین ویژگی‌ای دارند. سلول‌های سالمی که به‌طور طبیعی تقسیم سریعی دارند، از جمله سلول‌های فولیکول مو، دستگاه گوارش و مغز استخوان، ممکن است در جریان درمان آسیب ببینند.