بررسی جدیدی نشان می‌دهد افرادی که انگشت حلقه‌شان بلندتر از انگشت اشاره است، ممکن است در عملکرد استقامتی برتری داشته باشند؛ با این حال متخصصان هشدار می‌دهند که باید با احتیاط به این یافته‌ها نگاه کرد. پژوهشگران دریافته‌اند که میزان تستوسترونی که در دوران جنینی دریافت کرده‌اید، می‌تواند ارتباط میان طول انگشتان و آمادگی جسمانی شما را توضیح دهد. این فرضیه علمی، تأکید می‌کند که تأثیرات هورمونی دوران پیش از تولد ممکن است تا بزرگسالی نیز تداوم یابد و بر توانایی بدنی افراد اثرگذار باشد. با این حال، کارشناسان بر این باورند که تمرین و سبک زندگی، نه نسبت طول انگشتان، عامل اصلی موفقیت در عملکرد ورزشی به شمار می‌رود.

زیرا توان هوازی و استقامت عضلانی به‌شدت تحت تأثیر تمرینات منظم، تغذیه، خواب کافی و وضعیت متابولیکی فرد است. چه چیزی در مورد ارتباط طول انگشتان با آمادگی جسمانی کشف شده است؟ در این متاآنالیز که اخیراً در مجله American Journal of Human Biology منتشر شده است، پژوهشگران دریافتند افرادی که انگشت حلقه‌شان بلندتر از انگشت اشاره‌شان است—حالتی که به آن نسبت پایین 2D:4D گفته می‌شود—می‌توانند تمرینات سخت و طولانی‌تری را بهتر تحمل کنند. ¹ این نسبت بین انگشت دوم (اشاره) و انگشت چهارم (حلقه) سال‌هاست در مطالعات زیستی مورد توجه قرار گرفته است.