کولیت اولسراتیو (UC) یک نوع بیماری التهابی روده (IBD) است که باعث ایجاد زخم و التهاب در پوشش داخلی روده بزرگ و رکتوم می‌شود. انواع فرعی این بیماری بر اساس میزان درگیری و تحت تأثیر قرار گرفتن بخش‌های مختلف کولون (روده بزرگ) دسته‌بندی می‌شوند. شیوع UC اگرچه کمتر از بسیاری از بیماری‌های مزمن است، اما نادر نیست. بر اساس یک بررسی در سال ۲۰۲۳، UC حدود ۴۰۰ نفر از هر ۱۰۰ هزار نفر را در آمریکای شمالی تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در برخی افراد، یک نوع UC می‌تواند به نوع دیگری پیشرفت کند و التهاب با گذشت زمان به قسمت‌های بیشتری از کولون گسترش یابد. با این حال، با درمان صحیح، بسیاری از افراد در طبقه‌بندی اولیه خود باقی می‌مانند. 🦠 انواع اصلی کولیت اولسراتیو انواع اصلی یا مراحل UC بر اساس وسعت درگیری آناتومیکی کولون تعیین می‌شوند: ۱. پروکتیت اولسراتیو (Ulcerative Proctitis) پروکتیت اولسراتیو خفیف‌ترین شکل UC است که در آن التهاب به رکتوم (بخش نهایی روده بزرگ، درست بالای مقعد) محدود می‌شود.

بیماری کرون (Crohn’s Disease) یک وضعیت مزمن و نوعی بیماری التهابی روده (IBD) است که التهاب را در بخش‌های مختلف دستگاه گوارش ایجاد می‌کند و به علائمی مانند درد شکم، مشکلات گوارشی و خستگی منجر می‌شود. اگرچه درمان قطعی برای بیماری کرون وجود ندارد، اما گزینه‌های درمانی موجود می‌توانند به کاهش التهاب در دستگاه گوارش، تسکین علائم و کاهش دفعات شعله‌ور شدن بیماری کمک کنند. این روش‌های درمانی شامل دارو، استراحت دادن به روده و جراحی هستند. دارودرمانی داروها به کاهش التهاب، تسکین علائم و پیشگیری از شعله‌ور شدن بیماری کرون کمک می‌کنند.

داروی تجویز شده توسط پزشک به عوامل مختلفی از جمله علائم فرد و محل بروز التهاب در روده بستگی دارد. داروهای ضد التهاب بیماری کرون باعث ایجاد التهاب در مجرای گوارشی می‌شود که عوارض و علائمی از خفیف تا شدید را در پی دارد. داروهایی که به کاهش التهاب روده کمک می‌کنند، شامل کورتیکواستروئیدها و سولفاسالازین هستند. کورتیکواستروئیدها مانند هورمون‌های طبیعی بدن عمل کرده و فعالیت سیستم ایمنی که منجر به التهاب می‌شود را سرکوب می‌کنند¹.