کهیر (Urticaria) که با عنوان علمی خود به‌خودی مزمن یا کهیر مزمن ایدیوپاتیک نیز شناخته می‌شود، به بروز ناگهانی و مکرر جوش‌های خارش‌دار بر سطح پوست گفته می‌شود. برای اکثر افراد، این جوش‌ها طی ۲۴ ساعت یا کمتر ناپدید می‌شوند و اثری از خود باقی نمی‌گذارند؛ اما اگر این جوش‌ها بدون علت مشخصی ظاهر شده و بیش از شش هفته باقی بمانند، آن‌گاه به‌عنوان کهیر مزمن خودبه‌خودی شناخته می‌شوند. انواع کهیر سه نوع اصلی از کهیر وجود دارد: کهیر خودبه‌خودی حاد: جوش‌هایی که به‌صورت ناگهانی ظاهر می‌شوند اما در کمتر از شش هفته از بین می‌روند. کهیر مزمن خودبه‌خودی (CSU): جوش‌هایی که خودبه‌خودی ظاهر شده و به‌مدت شش هفته یا بیشتر باقی می‌مانند؛ یا به‌صورت مداوم یا متناوب.

این نوع با عنوان کهیر مزمن یا کهیر مزمن ایدیوپاتیک نیز شناخته می‌شود. کهیر مزمن القاشدنی (CIndU): جوش‌هایی که در پاسخ به عوامل محرک مانند گرما، ورزش یا خاراندن ایجاد می‌شوند. علائم و نشانه‌های کهیر مزمن خودبه‌خودی علائم این بیماری شامل موارد زیر است: دسته‌هایی از برجستگی‌ها (کهیر یا wheal) بر سطح پوست، به‌ویژه روی بازوها، پشت، قفسه سینه، صورت و پاها. خارش شدید (pruritus) ورم دردناک (آنژیوادم) در نواحی گونه، چشم‌ها یا لب‌ها این جوش‌ها ممکن است روی پوست سفید به رنگ قرمز یا صورتی دیده شوند؛ اما در پوست‌های تیره‌تر ممکن است هم‌رنگ پوست اطراف یا کمی تیره‌تر یا روشن‌تر باشند.

حساسیت به سولفیت، یا به عبارت دقیق‌تر، حساسیت نسبت به سولفیت‌ها، واکنشی غیرطبیعی به سولفیت‌هایی است که به‌طور طبیعی در برخی غذاها یافت می‌شوند و همچنین به عنوان نگهدارنده‌ها و افزودنی‌ها در برخی محصولات استفاده می‌شوند. بیشتر واکنش‌های ناشی از سولفیت‌ها را می‌توان با آنتی‌هیستامین‌های بدون نسخه درمان کرد؛ اما در موارد نادر، ممکن است برای درمان حمله آسم از آلبوترول استفاده شود یا برای درمان آنافیلاکسی نیاز به اپی‌نفرین باشد. سولفیت‌ها به عنوان ترکیبات شیمیایی هم به‌صورت طبیعی در برخی مواد غذایی وجود دارند و هم به شکل صنعتی برای استفاده در نگهداری غذا یا تقویت طعم تولید می‌شوند. حتی در برخی داروهای تزریقی نیز از سولفیت‌ها به عنوان نگهدارنده استفاده می‌شود که این موضوع اهمیت شناخت حساسیت به این ترکیبات را بیشتر می‌کند.

غذاها و داروهای حاوی سولفیت واکنش به سولفیت‌ها با آلرژی به سولفا تفاوت دارد و این دو حساسیت کاملاً از نظر ساختاری و مکانیسم ایمنی متفاوت هستند. آلرژی به سولفا مربوط به سولفونامیدها (داروهای سولفا) است، در حالی که واکنش به سولفیت‌ها به ترکیبات سولفیتی موجود در غذاهایی مانند شراب و ملاس مربوط می‌شود و این دو هیچ ارتباطی به هم ندارند. 1 سولفیت‌ها ترکیباتی شیمیایی هستند که هم به صورت طبیعی در برخی مواد غذایی وجود دارند و هم به طور مصنوعی تولید شده و به عنوان نگهدارنده یا تقویت‌کننده طعم در صنایع غذایی به کار می‌روند. این ترکیبات حتی در داروهای تزریقی نیز به عنوان نگهدارنده استفاده می‌شوند که می‌تواند برای افراد حساس به سولفیت‌ها مشکل‌ساز باشد.