بیماری ذات‌الریه (Pneumonia) می‌تواند بسیار جدی و تهدیدکننده حیات باشد، به ویژه برای گروه‌هایی که در معرض خطر بالا قرار دارند، مانند نوزادان و افراد سالخورده¹. ذات‌الریه باکتریایی نسبت به انواع ویروسی یا قارچی آن خطرناک‌تر است و ممکن است فرد مبتلا را نیازمند بستری شدن در بیمارستان کند². برای کاهش خطر ابتلا به این بیماری، انجام اقداماتی مانند شستن دست‌ها، دریافت واکسن‌های مربوطه و دوری از افراد بیمار بسیار حیاتی است. ذات‌الریه یک عفونت ریوی جدی است که در آن کیسه‌های هوایی ریه‌ها (آلوئول‌ها) پر از مایع و چرک می‌شوند.

تجمع این مایعات در آلوئول‌ها، فرآیند انتقال اکسیژن به خون و حذف دی‌اکسید کربن از آن را دشوارتر می‌کند و در نتیجه عملکرد تنفسی فرد مختل می‌شود¹. ذات‌الریه می‌تواند پس از یک عفونت ویروسی مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا رخ دهد، یا اینکه بدون هیچ بیماری زمینه‌ای قبلی شروع شود. برخی از علائم کلیدی ذات‌الریه عبارت‌اند از: تنفس سریع و کم‌عمق. سرفه همراه با خلط سبز، زرد یا خون‌آلود.

برونشیت حاد معمولاً بین یک تا سه هفته به طول می‌انجامد، در حالی که برونشیت مزمن بر اساس تعریف، حداقل سه ماه از هر سال طول می‌کشد و می‌تواند به یک مشکل مادام‌العمر تبدیل شود. به طور کلی، برونشیت حاد معمولاً طی یک تا سه هفته برطرف می‌شود، اما برونشیت مزمن می‌تواند ماه‌ها ادامه یابد یا حتی دائمی شود. درک نوع برونشیتی که به آن مبتلا هستید برای دانستن اینکه علائم چقدر ممکن است طول بکشد و چه درمانی لازم است، کلیدی است. تفاوت‌های کلیدی بین برونشیت مزمن و حاد برونشیت به التهاب مجاری هوایی بزرگ ریه‌ها که نایژه‌ها (Bronchi) نامیده می‌شوند، اطلاق می‌گردد.

این التهاب باعث تورم نایژه‌ها و تولید بیش از حد مخاط می‌شود که در نهایت سرفه‌های خلط‌آور و سنگین را تحریک می‌کند¹. برونشیت حاد و مزمن تفاوت‌هایی فراتر از صرفاً مدت زمان درگیری با بیماری دارند. برونشیت حاد معمولاً منشأ عفونی دارد، در حالی که برونشیت مزمن عمدتاً ناشی از سیگار کشیدن است. در نتیجه، روش‌های درمانی و پیشگیری از هر کدام نیز متفاوت خواهد بود.

مونونوکلئوز و گلودرد استرپتوکوکی هر دو می‌توانند باعث گلودرد شوند، اما تفاوت‌های آن‌ها بسیار مهم است. مونونوکلئوز که معمولاً توسط ویروس اپشتین-بار (EBV) ایجاد می‌شود، می‌تواند منجر به خستگی طولانی مدت و علائم دیگر شود. در حالی که گلودرد استرپتوکوکی توسط یک نوع باکتری ایجاد می‌شود و برای جلوگیری از عوارض جدی‌تر، حتماً نیاز به درمان آنتی‌بیوتیکی دارد. علل مونونوکلئوز در مقابل گلودرد استرپتوکوکی علل مونونوکلئوز (Mono) علل گلودرد استرپتوکوکی (Strep Throat) ویروس اپشتین-بار (EBV) باکتری استرپتوکوک گروه A سیتومگالوویروس (CMV) (نوع خفیف‌تر) باکتری‌های گروه‌های C یا G علل مونونوکلئوز مونونوکلئوز (Mono) یک عفونت مسری است که توسط ویروس‌های مختلف ایجاد می‌شود.

شایع‌ترین عامل، ویروس اپشتین-بار (EBV) است که اکثر مردم تا میانسالی آن را گرفته‌اند. البته، هر کسی که EBV را دریافت می‌کند، لزوماً به مونونوکلئوز مبتلا نمی‌شود (1). مونونوکلئوز در نوجوانان و جوانان شایع‌تر است. در واقع، حداقل یک نفر از هر چهار نوجوان و جوان که EBV را می‌گیرند، به مونونوکلئوز مبتلا می‌شوند (2).