تنفس شاین استوکس (Cheyne Stokes Breathing) به خودی خود یک بیماری نیست، بلکه الگویی از تنفس غیرطبیعی است که می‌تواند با برخی شرایط پزشکی خاص در ارتباط باشد. از جمله دلایل بروز این الگو می‌توان به نارسایی قلبی و سکته مغزی اشاره کرد. درمان شامل رسیدگی به علت اصلی و زمینه‌ای بیماری بوده و می‌تواند شامل استفاده از دستگاه CPAP یا محرک‌های تنفسی باشد. 1تنفس شاین استوکس با دوره‌های آپنه (قطع تنفس) و هایپرونتیلاسیون (تنفس سریع) مشخص می‌شود و ارتباط نزدیکی با سکته مغزی و نارسایی قلبی دارد.

درمان این وضعیت بر بهبود مدیریت بیماری زمینه‌ای که باعث ایجاد تنفس شاین استوکس شده است، متمرکز است. تنفس شاین استوکس چیست؟ تنفس شاین استوکس نوعی الگوی تنفسی غیرطبیعی است که با افزایش تدریجی عمق و سرعت تنفس، و سپس کاهش آن مشخص می‌شود. این الگو پس از یک دوره آپنه (جایی که تنفس به طور موقت متوقف می‌شود) تکرار می‌گردد.

بیماری ذات‌الریه (Pneumonia) می‌تواند بسیار جدی و تهدیدکننده حیات باشد، به ویژه برای گروه‌هایی که در معرض خطر بالا قرار دارند، مانند نوزادان و افراد سالخورده¹. ذات‌الریه باکتریایی نسبت به انواع ویروسی یا قارچی آن خطرناک‌تر است و ممکن است فرد مبتلا را نیازمند بستری شدن در بیمارستان کند². برای کاهش خطر ابتلا به این بیماری، انجام اقداماتی مانند شستن دست‌ها، دریافت واکسن‌های مربوطه و دوری از افراد بیمار بسیار حیاتی است. ذات‌الریه یک عفونت ریوی جدی است که در آن کیسه‌های هوایی ریه‌ها (آلوئول‌ها) پر از مایع و چرک می‌شوند.

تجمع این مایعات در آلوئول‌ها، فرآیند انتقال اکسیژن به خون و حذف دی‌اکسید کربن از آن را دشوارتر می‌کند و در نتیجه عملکرد تنفسی فرد مختل می‌شود¹. ذات‌الریه می‌تواند پس از یک عفونت ویروسی مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا رخ دهد، یا اینکه بدون هیچ بیماری زمینه‌ای قبلی شروع شود. برخی از علائم کلیدی ذات‌الریه عبارت‌اند از: تنفس سریع و کم‌عمق. سرفه همراه با خلط سبز، زرد یا خون‌آلود.

برونشیت حاد معمولاً بین یک تا سه هفته به طول می‌انجامد، در حالی که برونشیت مزمن بر اساس تعریف، حداقل سه ماه از هر سال طول می‌کشد و می‌تواند به یک مشکل مادام‌العمر تبدیل شود. به طور کلی، برونشیت حاد معمولاً طی یک تا سه هفته برطرف می‌شود، اما برونشیت مزمن می‌تواند ماه‌ها ادامه یابد یا حتی دائمی شود. درک نوع برونشیتی که به آن مبتلا هستید برای دانستن اینکه علائم چقدر ممکن است طول بکشد و چه درمانی لازم است، کلیدی است. تفاوت‌های کلیدی بین برونشیت مزمن و حاد برونشیت به التهاب مجاری هوایی بزرگ ریه‌ها که نایژه‌ها (Bronchi) نامیده می‌شوند، اطلاق می‌گردد.

این التهاب باعث تورم نایژه‌ها و تولید بیش از حد مخاط می‌شود که در نهایت سرفه‌های خلط‌آور و سنگین را تحریک می‌کند¹. برونشیت حاد و مزمن تفاوت‌هایی فراتر از صرفاً مدت زمان درگیری با بیماری دارند. برونشیت حاد معمولاً منشأ عفونی دارد، در حالی که برونشیت مزمن عمدتاً ناشی از سیگار کشیدن است. در نتیجه، روش‌های درمانی و پیشگیری از هر کدام نیز متفاوت خواهد بود.