شباهت‌های کلی و جایگاه در تغذیه سالم کدو سبز و خیار هر دو از خانواده گیاهی کدوئیان (Cucurbitaceae) هستند و ویژگی‌های مشترک زیادی دارند، از جمله رنگ سبز، خاصیت آبرسانی بالا و غنی بودن از آنتی‌اکسیدان‌ها، فیبر و پتاسیم. این سبزیجات تابستانی به دلیل داشتن ترکیبات زیست‌فعال، در پیشگیری از استرس اکسیداتیو و حمایت از سلامت قلبی-عروقی نقش مهمی دارند و مصرف منظم آن‌ها می‌تواند به کاهش التهاب مزمن کمک کند. خیار معمولاً به صورت خام یا شور مصرف می‌شود، در حالی که کدو سبز اغلب پخته می‌گردد و این تفاوت در روش مصرف می‌تواند بر میزان مواد مغذی حفظ‌شده در آن‌ها تأثیر بگذارد. انتخاب بین این دو، بستگی به ذائقه دارد؛ برخی طعم ملایم و کمی شیرین کدو سبز را ترجیح می‌دهند و برخی دیگر تردی و تلخی خفیف خیار تازه را می‌پسندند.

خیار آبرسان‌تر است کدو سبز و سایر کدوهای تابستانی حدود ۹۴٪ آب دارند، اما خیار با داشتن ۹۶٪ آب، کمی آبرسان‌تر است1. این میزان بالا باعث می‌شود خیار از نظر اثر هیدراتاسیون شبیه به هندوانه باشد و بتواند در روزهای گرم تابستان به پیشگیری از کم‌آبی بدن کمک کند. طبق گفته شری گری (Sherry Gray)، کارشناس تغذیه و مدرس دانشگاه کانکتیکات، مصرف خیار به صورت خام باعث حفظ کامل این آب می‌شود، در حالی که پختن کدو سبز موجب کاهش بخشی از محتوای آب آن می‌گردد. از دیدگاه فیزیولوژیکی، آب موجود در این سبزیجات علاوه بر رفع تشنگی، به انتقال مواد مغذی و حفظ تعادل دمای بدن کمک می‌کند.