تزریق پپتیدها به‌عنوان یک روند سلامت و زیبایی اخیراً محبوبیت یافته است و بسیاری از افراد برای افزایش حجم عضلات یا بهبود پوست از آن استفاده می‌کنند. این ترکیبات که زنجیره‌های کوتاه آمینواسید هستند، به‌عنوان بلوک‌های سازنده پروتئین‌ها عمل می‌کنند و با تبلیغات گسترده مدعی تسریع بهبود آسیب‌ها، افزایش حجم عضلات، کاهش علائم پیری و حتی کمک به کاهش وزن هستند¹. با این حال، بسیاری از پپتیدهای تزریقی هنوز توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) تأیید نشده‌اند و مصرف آن‌ها ممکن است با خطرات جدی همراه باشد. فقدان استانداردهای ایمنی و عدم بررسی علمی کامل باعث شده کاربران با پیامدهای غیرمنتظره مواجه شوند.

پپتیدهای تزریقی چیستند؟ در بازار انواع پپتیدهای تزریقی بدون نظارت وجود دارد که نام‌های آن‌ها شبیه شخصیت‌های علمی-تخیلی به نظر می‌رسد، مانند BPC-157 که برای ترمیم زخم‌ها و بهبود آسیب‌ها تبلیغ می‌شود، و CJC-1295 که برای افزایش حجم عضله معرفی شده است². این ترکیبات تاکنون به‌طور کامل در انسان مطالعه و بررسی نشده‌اند³. یک پزشک متخصص مراقبت‌های اولیه و پزشکی ورزشی در دیترویت اظهار می‌کند که هنوز مشخص نیست آیا مزایای مشاهده‌شده در مطالعات پیش‌بالینی و حیوانی در انسان تکرار می‌شود یا خیر.

ممکن است جوانه‌های چشایی شما عاشق یک وعده غذایی تند باشند، اما گاهی اوقات معده شما با آن موافق نیست. در حالی که خوردن غذای آتشین لزوماً باعث دل درد نمی‌شود، اما برای بسیاری از افراد، وعده‌های غذایی تند با عوارض جانبی گوارشی همراه است. دکتر جیکوب اسکینس، متخصص گوارش، می‌گوید: «غذاهای تند اغلب ناراحتی معده و سوزش سر دل را تشدید می‌کنند، به‌ویژه برای کسانی که به بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD) مبتلا هستند. » اگرچه سوزش سر دل و ریفلاکس شایع‌ترین علائم هستند، وعده‌های غذایی تند می‌توانند باعث احساس سوزش ناخوشایند در معده، احساس سیری زودرس و آروغ زدن نیز شوند¹.

مقصر اصلی کپسایسین است؛ ترکیبی که تندی فلفل‌های تند را به آن‌ها می‌بخشد. دکتر اسکینس می‌گوید: «کپسایسین منبع اصلی درد ناشی از غذاهای تند است و به اعصاب دهان، زبان و مری متصل می‌شود. » کپسایسین همچنین می‌تواند سرعت خروج غذا از معده را کُند کند. این امر باعث می‌شود غذا مدت زمان بیشتری در معده بماند که «احتمال ریفلاکس محتویات معده به مری و ایجاد علائم سوزش سر دل را افزایش می‌دهد».

درد مزمن و گسترده اغلب نشانه اصلی فیبرومیالژیا است، اما بسیاری از افراد از خستگی مداوم نیز به عنوان یک جنبه چالش‌برانگیز این بیماری یاد می‌کنند¹. در حقیقت، تحقیقات نشان می‌دهند که بیش از ۸۰ درصد افراد مبتلا به فیبرومیالژیا با خستگی دست و پنجه نرم می‌کنند¹. بسیار مهم است که خستگی ناشی از فیبرومیالژیا به عنوان یک علامت بسیار واقعی و مخرب، که تشخیص و درمان آن دشوار است، شناخته شود. دکتر جرارد لیمریک، استادیار دانشکده پزشکی جانز هاپکینز، توضیح می‌دهد که حتی پس از یک خواب شبانه خوب، فرد مبتلا با احساس «تازگی نیافتن» از خواب بیدار می‌شود.

این وضعیت به چرخه متداول درد و خستگی در فیبرومیالژیا دامن می‌زند. وی می‌گوید: «اگر در کسب استراحت کافی مشکل داشته باشید، تجربه درد شما بدتر می‌شود. همچنین اگر درد به خوبی مدیریت نشود، به خواب رفتن و در خواب ماندن دشوار خواهد بود. » اگرچه ممکن است رفع کامل خستگی فیبرومیالژیا امکان‌پذیر نباشد، اما می‌توانید عادات روزانه خود را تغییر دهید تا از شدت فرسودگی بکاهید و انرژی خود را حفظ کنید.