احساس خشکی زانو پس از نشستن‌های طولانی یک مشکل رایج است که اغلب ناشی از آسیب به بافت نرم یا تجمع مایع در مفصل است. این خشکی و سفتی معمولاً حرکت زانو را محدود می‌کند¹. با این حال، با ترکیب درستی از ورزش، تغییر سبک زندگی و درمان‌های پزشکی، می‌توانید علائم خود را مدیریت کرده و کاهش دهید. شرایط رایجی که باعث خشکی زانو می‌شوند خشکی زانو پس از نشستن طولانی می‌تواند ناشی از چندین بیماری باشد که منجر به التهاب و محدودیت حرکتی می‌شوند.

بورسیت بورسیت زمانی رخ می‌دهد که بورساها (کیسه‌های پر از مایع که از مفصل محافظت می‌کنند) ملتهب شوند. این کیسه‌ها نقش مهمی در زانو دارند؛ بورساها به طور معمول بالشتکی درون زانو ایجاد می‌کنند تا از اصطکاک و ساییدگی بین استخوان‌ها و سایر بافت‌ها جلوگیری کنند³. میکرورضه‌ها (آسیب‌های کوچک) ناشی از فعالیت‌هایی مانند زانوزدن مکرر، شایع‌ترین علت بورسیت است؛ اگر به این وضعیت مبتلا شوید، ممکن است زانوهایتان پس از نشستن طولانی‌مدت احساس خشکی کنند. آرتروز آرتروز استئوآرتریت که به آرتروز ساییدگی و پارگی نیز معروف است، علت شایع خشکی زانو محسوب می‌شود.

تمرینات مقاومتی و سایر تمرینات تحمل وزن روشی بسیار مهم و مؤثر برای افزایش تراکم استخوان‌ها به شمار می‌روند. تراکم استخوان به میزان کلسیم و سایر مواد معدنی‌ای اطلاق می‌شود که ساختار استخوان‌های شما را تشکیل می‌دهند [1]. هرچه میزان مواد معدنی در بافت استخوان بیشتر باشد، تراکم استخوان بالاتر بوده، به این معنی که استخوان‌ها قوی‌تر هستند و احتمال شکستگی آن‌ها کمتر می‌شود. کاهش تراکم استخوان می‌تواند به بیماری پوکی استخوان (استئوپروزیس) منجر شود؛ این بیماری یک تغییر دائمی در ساختار و مقاومت استخوان‌ها ایجاد می‌کند [1، 2].

تمرینات تحمل وزن (Weight-bearing exercises) که نیاز دارند عضلات شما بر خلاف نیروی جاذبه کار کنند، می‌توانند به بهبود تراکم استخوان کمک کنند [2]. این نوع تمرینات با اعمال فشار بر استخوان‌ها، سلول‌های استخوانی را تحریک کرده و رشد و بازسازی بافت استخوانی را تسریع می‌بخشند [3، 4]. انواع تمرینات مفید برای تراکم استخوان ۱. پیاده‌روی پیاده‌روی یک تمرین تحمل وزن و کم‌فشار است که می‌تواند برای سلامت استخوان‌های شما بسیار مفید باشد [4].

عارضه هاگلوند یک برآمدگی استخوانی در پشت پاشنه پا است که اغلب در اثر کفش‌هایی ایجاد می‌شود که به محلی که تاندون آشیل به پشت استخوان پاشنه متصل می‌شود، فشار وارد کرده و ساییده می‌شوند (1). این وضعیت منجر به درد و التهاب در ناحیه پاشنه می‌شود. این عارضه معمولاً به دلیل استرس مکرر و سال‌ها استفاده از کفش‌های سفت، تنگ یا نامناسب ایجاد می‌شود. تشخیص علائم عارضه هاگلوند عارضه هاگلوند معمولاً به جای یک پا، هر دو پا را تحت تأثیر قرار می‌دهد، زیرا کفش‌هایی که می‌پوشید نقش مهمی در ایجاد آن دارند.

علائم اصلی عارضه هاگلوند عبارتند از: یک برآمدگی استخوانی بزرگ در پشت پاشنه پا (1). درد در محلی که تاندون آشیل به پاشنه متصل می‌شود (2). تورم در پشت مچ پا به دلیل بورسیت، یعنی التهاب کیسه‌های بالشتکی به نام بورسا (3). تورم تاندون آشیل به دلیل تاندونیت، یعنی التهاب تاندون (3).