اختلال نعوظ (Erectile Dysfunction) که به آن ناتوانی جنسی نیز گفته می‌شود، به عدم توانایی در دستیابی و حفظ نعوظ برای مدت زمان کافی جهت یک فعالیت جنسی رضایت‌بخش اطلاق می‌گردد. این وضعیت یک عارضه رایج جهانی به شمار می‌آید و تخمین زده می‌شود که تا ۵۲ درصد از مردان در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد¹. با این وجود، تقریباً تمامی مردان در طول زندگی خود حداقل یک بار تجربه اختلال نعوظ را خواهند داشت. استرس و عملکرد جنسی استرس به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از سازوکارهای بقا و حفظ حیات بیولوژیک بدن انسان عمل می‌کند.

این وضعیت می‌تواند با کاهش هورمون‌های جنسی و تقلیل میل جنسی، به طور مستقیم موجب اختلال نعوظ شود. واکنش استرس به عنوان پاسخ بدن به تهدیدات واقعی یا درک‌شده شناخته می‌شود²، که دو هورمون اصلی یعنی آدرنالین و کورتیزول نقش محوری در آن ایفا می‌کنند. آدرنالین که به آن اپی‌نفرین نیز می‌گویند، توسط غدد فوق کلیوی تولید شده و بلافاصله عمل می‌کند تا فرد برای واکنش به خطر آماده شود. پس از اوج گرفتن آدرنالین، کورتیزول برای چندین ساعت آزاد می‌شود و فرد را در وضعیتی با شدت کمتر اما همچنان پراسترس حفظ می‌کند تا زمانی که تهدید برطرف گردد³.