تمرین بدنی فقط برای تقویت عضلات یا بهبود تناسب اندام نیست؛ پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد ورزش—به‌ویژه تمرین‌های پایین‌تنه—می‌تواند اثرات قابل‌توجهی بر عملکرد مغز، تمرکز، حافظه و سلامت روان داشته باشد. از آن‌جا که عضلات پا از بزرگ‌ترین و پرمصرف‌ترین عضلات بدن هستند، کار کردن آن‌ها باعث افزایش جریان خون و اکسیژن‌رسانی می‌شود؛ موضوعی که مستقیماً به نفع مغز تمام می‌شود. در ادامه، چهار فایده مهم تمرین پا برای سلامت مغز را مرور می‌کنیم. ۱.

تمرکز بهتر و شفافیت ذهنی بیشتر به گفته آلن بایر، هر نوع ورزشی می‌تواند جریان خون به مغز را افزایش دهد، اما تمرین‌های پایین‌تنه ممکن است این اثر را تقویت کنند. اندرو کاربون توضیح می‌دهد که عضلات پا برای فعالیت خود به اکسیژن و مواد مغذی زیادی نیاز دارند، بنابراین قلب مجبور می‌شود خون بیشتری در کل بدن—از جمله مغز—پمپ کند. این افزایش جریان خون و اکسیژن‌رسانی با بهبود موارد زیر مرتبط است: تمرکز ذهنی وضوح فکری توانایی تصمیم‌گیری مطالعات نشان می‌دهند تمرین‌های قدرتی، به‌ویژه تمرین مقاومتی، می‌توانند عملکرد اجرایی مغز را تقویت کنند؛ بخشی از مغز که مسئول برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی و تنظیم احساسات است. تمرین‌های پیشنهادی اسکات (با وزن بدن یا وزنه) ددلیفت لانج استپ‌آپ هل دادن یا کشیدن سورتمه تمرینی برای افزایش تمرکز، انجام ۲ تا ۳ جلسه تمرین پا در هفته توصیه می‌شود.

اگر به‌طور منظم ورزش هوازی انجام می‌دهید، ممکن است مغزتان از نظر ساختاری جوان‌تر از سن واقعی‌تان به نظر برسد. شواهد علمی جدید نشان می‌دهد فعالیت بدنی منظم، به‌ویژه ورزش‌های هوازی، می‌تواند تغییرات قابل‌توجهی در مغز ایجاد کند که حتی در تصویربرداری‌های پیشرفته نیز قابل مشاهده است. این یافته‌ها نشان می‌دهد مراقبت از مغز فقط به دوران سالمندی محدود نمی‌شود و از سال‌های ابتدایی بزرگسالی آغاز می‌گردد. پژوهش‌های اخیر نشان داده‌اند افرادی که به مدت یک سال ورزش هوازی منظم انجام داده‌اند، در اسکن‌های تصویربرداری مغزی، مغزی جوان‌تر نسبت به افرادی داشته‌اند که فعالیت بدنی منظمی نداشته‌اند.

این تفاوت به‌طور میانگین معادل یک سال جوان‌تر بودن مغز گزارش شده است، موضوعی که توجه بسیاری از متخصصان سلامت مغز را به خود جلب کرده است. ارتباط ورزش هوازی با جوان‌تر دیده شدن مغز در این مطالعه، نتایج تصویربرداری تشدید مغناطیسی مغز افرادی که به‌طور پیوسته به مدت یک سال ورزش هوازی انجام داده بودند با گروهی که ورزش منظم نداشتند مقایسه شد. تحلیل داده‌ها نشان داد مغز گروه فعال از نظر شاخص‌های ساختاری، جوان‌تر از مغز گروه کم‌تحرک به نظر می‌رسد. پس از پایان دوره یک‌ساله، تفاوت میان دو گروه کاملاً مشهود بود.