شکستگی ترقوه، که به‌عنوان شکستگی استخوان‌های ترقوه یا همان استخوان‌های باریکی که قفسه سینه را به تیغه شانه متصل می‌کنند شناخته می‌شود، یک آسیب نسبتاً شایع در بزرگسالان است. بر اساس گزارش آکادمی آمریکایی جراحان ارتوپدی، این آسیب اغلب پس از ضربه مستقیم به شانه رخ می‌دهد و می‌تواند بسیار دردناک بوده و دامنه حرکتی بازو را به‌شدت محدود کند. بسیاری از موارد شکستگی ترقوه بدون نیاز به جراحی و تنها با ثابت نگه داشتن بازو و شانه در اسلینگ بهبود می‌یابند، در حالی‌که شکستگی‌های پیچیده‌تر ممکن است به جراحی نیاز داشته باشند. یکی از چالش‌های مهم پس از شکستگی ترقوه، از دست رفتن قدرت عضلات شانه و بازو است که اهمیت فیزیوتراپی (PT) و تمرینات ورزشی را در فرایند بهبودی دوچندان می‌کند.

معمولاً در مراحل اولیه، تمرینات ملایمی برای حفظ دامنه حرکتی مفصل آرنج و جلوگیری از خشکی و ضعف شانه تجویز می‌شوند و با بهبود استخوان، تمرینات شدیدتر آغاز خواهند شد. بازگشت به فعالیت‌های عادی، از جمله ورزش، تنها پس از تأیید پزشک ممکن است. پیروی دقیق از برنامه درمانی در طول دوره نسبتاً طولانی بهبودی، برای بازگرداندن عملکرد کامل مفصل و پیشگیری از آسیب‌های مجدد حیاتی است. ورزش با وجود شکستگی ترقوه دانشکده پزشکی دانشگاه ویرجینیا توصیه می‌کند که بازگشت به فعالیت پس از شکستگی ترقوه باید تدریجی باشد، به‌ویژه در مواردی که نیاز به جراحی وجود ندارد.