زمانی که شیرین‌کننده‌های مصنوعی جایگزین شکر می‌شوند، معمولاً سطح قند خون ثابت‌تری در بدن مشاهده می‌شود، اما این تنها بخشی از ماجرا است. با وجود اینکه این مواد می‌توانند به کاهش کالری دریافتی و جلوگیری از افزایش شدید قند خون کمک کنند، تحقیقات نشان می‌دهند که مصرف آن‌ها همچنان می‌تواند بر نحوه مدیریت انسولین و تنظیم قند خون در درازمدت تأثیرگذار باشد. شکر در مقابل شیرین‌کننده‌های مصنوعی هنگامی که شما غذاها یا نوشیدنی‌های حاوی شکر را مصرف می‌کنید، بدن شما این شکر را به گلوکز تجزیه می‌کند که به سرعت وارد جریان خون می‌شود. این افزایش سریع گلوکز در خون، لوزالمعده را تحریک می‌کند تا انسولین را ترشح کند، هورمونی که به انتقال گلوکز به داخل سلول‌ها برای تأمین انرژی یا ذخیره‌سازی کمک می‌کند.

با گذشت زمان، افزایش‌های مکرر و شدید در قند خون و انسولین می‌تواند به ایجاد مقاومت به انسولین و افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ کمک کند¹. شیرین‌کننده‌های مصنوعی (که به آن‌ها شیرین‌کننده‌های بدون کالری نیز گفته می‌شود) شیرینی را بدون افزایش قابل اندازه‌گیری در قند خون یا ترشح انسولین فراهم می‌کنند. دلیل این امر آن است که این مواد مانند قند تجزیه نمی‌شوند و تا حد زیادی بدون تغییر از دستگاه گوارش عبور می‌کنند². نمونه‌های رایج این نوع شیرین‌کننده‌ها عبارتند از: ساکرالوز (مانند اسپلندا)آسپارتام (مانند ایگوال)ساخارین (مانند سوییت اند لو)آسسولفام پتاسیم (مانند سونت، سوییت وان)نئوتام (مانند نئوتیم) اثرات فوری شیرین‌کننده‌های مصنوعی بر قند خون شیرین‌کننده‌های مصنوعی شیرینی شدیدی را بدون کالری شکر تأمین می‌کنند و از آنجا که مانند قند معمولی متابولیزه نمی‌شوند، به طور کلی سطح گلوکز خون را پس از مصرف افزایش نمی‌دهند².