افسانه سروتونینیکی از توضیحات ثابت و بیش از حد ساده‌سازی‌شده در مورد نحوه عملکرد داروهای ضد افسردگی این است که این داروها فقط سطح سروتونین را در مغز افزایش می‌دهند. در حالی که درست است که بسیاری از داروهای ضد افسردگی، به ویژه مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، بر سروتونین تأثیر می‌گذارند، این تنها بخشی از واقعیت است. تحقیقات نشان می‌دهند که داروهای ضد افسردگی بر چندین سیستم نوروترانسمیتر تأثیر می‌گذارند و می‌توانند پلاستیسیته عصبی (توانایی مغز برای تطابق و تغییر) و نورولوژنز (رشد سلول‌های جدید مغزی) را تقویت کنند. این بدان معناست که داروهای ضد افسردگی به ایجاد محیطی مغزی کمک می‌کنند که برای بهبود افسردگی مناسب‌تر است، نه اینکه فقط یک کمبود خاص را برطرف کنند.

افسانه شخصیتترس رایج این است که داروهای ضد افسردگی هویت فرد را تغییر داده یا دامنه عاطفی او را کمرنگ می‌کنند. در حقیقت، درمان مؤثر ضد افسردگی هدفش کاهش علائم افسردگی مانند غم مداوم، خستگی و یأس است، نه تغییر اینکه شما کی هستید. وقتی این علائم کاهش می‌یابند، تحقیقات قدیمی نشان داده‌اند که بسیاری از افراد گزارش می‌دهند که دوباره احساس می‌کنند خودشان هستند. با این حال، یکی از عوارض جانبی ممکن این است که فرد تجربه “کاهش احساسات” را داشته باشد، جایی که احساسات کمتر شدیدی را تجربه می‌کند.