استویا (Stevia) یک جایگزین قند است که نه شیرین‌کننده مصنوعی محسوب می‌شود و نه قند واقعی است. این ماده فاقد کالری است و به همین دلیل یک انتخاب محبوب برای افرادی است که به دنبال کاهش مصرف شکر هستند. ¹ استویا با نداشتن تأثیر بر قند خون، به مدیریت دیابت کمک می‌کند و جایگزین کردن شکر با استویا نیز ممکن است از پوسیدگی دندان جلوگیری نماید. با این حال، مصرف بیش از حد استویا می‌تواند خطراتی برای سلامتی مانند افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ به همراه داشته باشد.

۱. 🩸 کمک به مدیریت دیابت استویا می‌تواند برای افراد مبتلا به دیابت یا پیش‌دیابت که می‌خواهند قند خون خود را مدیریت کنند، مفید باشد. از آنجایی که استویا کربوهیدرات کمی دارد یا اصلاً ندارد، مانند شکر سفره، قند خون را افزایش نمی‌دهد. گیاه استویا همچنین ممکن است دارای اثرات ضددیابتی باشد و به کاهش قند خون، بهبود سطح انسولین و حساسیت به انسولین کمک کند.

شکر و سایر شیرین‌کننده‌ها برای افزودن طعم و شیرینی به انواع غذاها و نوشیدنی‌ها استفاده می‌شوند و بخش مهمی از رژیم غذایی محسوب می‌شوند. با این حال، در مقایسه با شکر معمولی، بسیاری از شیرین‌کننده‌های مغذی و غیرمغذی دیگر ممکن است برای مدیریت وزن، کنترل قند خون، بهبود سلامت روده و جنبه‌های دیگر سلامتی مناسب‌تر باشند. انتخاب بهترین نوع شیرین‌کننده به عوامل متعددی از جمله ترجیح ذائقه‌ای و اهداف سلامتی فرد بستگی دارد. ۱.

عسل طبیعی عسل به عنوان یک شیرین‌کننده طبیعی، منبعی سرشار از آنتی‌اکسیدان‌ها، ویتامین‌ها، مواد معدنی، آنزیم‌ها و سایر ترکیبات زیست‌فعال است. این ترکیبات دارای خواص ضدالتهابی، ضدمیکروبی و همچنین توانایی کاهش قند خون هستند. ¹ عسل با وجود شیرینی، یک گزینه مغذی محسوب می‌شود که می‌تواند فراتر از طعم، فوایدی برای بدن داشته باشد. عسل در مقایسه با شکر معمولی، شاخص گلیسمی پایین‌تری دارد و می‌تواند به کاهش قند خون و بهبود حساسیت به انسولین کمک کند.

زمانی که شیرین‌کننده‌های مصنوعی جایگزین شکر می‌شوند، معمولاً سطح قند خون ثابت‌تری در بدن مشاهده می‌شود، اما این تنها بخشی از ماجرا است. با وجود اینکه این مواد می‌توانند به کاهش کالری دریافتی و جلوگیری از افزایش شدید قند خون کمک کنند، تحقیقات نشان می‌دهند که مصرف آن‌ها همچنان می‌تواند بر نحوه مدیریت انسولین و تنظیم قند خون در درازمدت تأثیرگذار باشد. شکر در مقابل شیرین‌کننده‌های مصنوعی هنگامی که شما غذاها یا نوشیدنی‌های حاوی شکر را مصرف می‌کنید، بدن شما این شکر را به گلوکز تجزیه می‌کند که به سرعت وارد جریان خون می‌شود. این افزایش سریع گلوکز در خون، لوزالمعده را تحریک می‌کند تا انسولین را ترشح کند، هورمونی که به انتقال گلوکز به داخل سلول‌ها برای تأمین انرژی یا ذخیره‌سازی کمک می‌کند.

با گذشت زمان، افزایش‌های مکرر و شدید در قند خون و انسولین می‌تواند به ایجاد مقاومت به انسولین و افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ کمک کند¹. شیرین‌کننده‌های مصنوعی (که به آن‌ها شیرین‌کننده‌های بدون کالری نیز گفته می‌شود) شیرینی را بدون افزایش قابل اندازه‌گیری در قند خون یا ترشح انسولین فراهم می‌کنند. دلیل این امر آن است که این مواد مانند قند تجزیه نمی‌شوند و تا حد زیادی بدون تغییر از دستگاه گوارش عبور می‌کنند². نمونه‌های رایج این نوع شیرین‌کننده‌ها عبارتند از: ساکرالوز (مانند اسپلندا)آسپارتام (مانند ایگوال)ساخارین (مانند سوییت اند لو)آسسولفام پتاسیم (مانند سونت، سوییت وان)نئوتام (مانند نئوتیم) اثرات فوری شیرین‌کننده‌های مصنوعی بر قند خون شیرین‌کننده‌های مصنوعی شیرینی شدیدی را بدون کالری شکر تأمین می‌کنند و از آنجا که مانند قند معمولی متابولیزه نمی‌شوند، به طور کلی سطح گلوکز خون را پس از مصرف افزایش نمی‌دهند².