واحد محتوای علمی rdiet.ir

مروری کلی اختلال نورولوژیکی عملکردی (FND) شرایطی است که در آن فرد علائم جسمی موقتی مانند نابینایی یا فلج را تجربه می‌کند، بدون آن‌که علت فیزیکی مشخصی برای آن یافت شود. این اختلال به دلیل آن‌که منشأ مشخص آن در ساختارهای عصبی قابل شناسایی نیست، متفاوت از بیماری‌های عصبی ساختاری مانند ام‌اس یا سکته مغزی در نظر گرفته می‌شود. علت دقیق اختلال نورولوژیکی عملکردی ناشناخته است، اما پژوهشگران بر این باورند که ممکن است در پاسخ به موقعیت‌های پراسترس یا تروما، و همچنین به دلیل تغییرات در نحوه عملکرد شبکه‌های مغزی رخ دهد. به عبارتی دیگر، مغز از نظر ساختاری سالم است اما در نحوه برقراری ارتباط بین بخش‌های مختلف آن اختلال دیده می‌شود که منجر به بروز علائم جسمی واقعی می‌شود.

Fiordaliso/Getty Images اختلال نورولوژیکی عملکردی چیست؟ از نظر تاریخی، این‌گونه تصور می‌شد که FND پاسخی فیزیکی به تروماهای ذهنی، جسمی یا روانی است. این دیدگاه بر پایه مشاهده این نکته بود که بسیاری از بیماران پیش از شروع علائم، رویدادهای پرتنش یا آسیب‌زایی را تجربه کرده‌اند. با این حال، علت دقیق این اختلال هنوز مشخص نشده است و عوامل خاصی که برای هر فرد منحصر به‌فرد هستند می‌توانند محرک یا تشدیدکننده علائم باشند.