اختلال شخصیت اسکیزوتایپال در مقابل اختلال اسکیزوافکتیو
تفاوت اصلی بین اختلال شخصیت اسکیزوتایپال (Schizotypal Personality Disorder) و اختلال اسکیزوافکتیو (Schizoaffective Disorder) در نوع علائم و طبقهبندی تشخیصی آنها است. اختلال اسکیزوافکتیو یک بیماری روانپزشکی است که شامل علائم اسکیزوفرنی (مانند هذیان، توهم و گفتار آشفته) به همراه علائم یک اختلال خلقی ماژور (مانند افسردگی شدید یا شیدایی) است. اختلال شخصیت اسکیزوتایپال عمدتاً یک اختلال شخصیتی است که شامل چالشهایی در مهارتهای اجتماعی و بینفردی است که بر روابط فرد تأثیر میگذارد و با رفتار، ظاهر و تفکر عجیب یا نامتعارف مشخص میشود. تفاوتها و معیارهای تشخیصی کلیدی جدول زیر تفاوتهای اصلی این دو اختلال را بر اساس معیارهای تشخیصی راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) و تمرکز علائم نشان میدهد: ویژگیاختلال اسکیزوافکتیو (Schizoaffective Disorder)اختلال شخصیت اسکیزوتایپال (Schizotypal Personality Disorder)تمرکز اصلیاختلال روانپریشی (Psychotic) همراه با اختلال خلقی شدید.
الگوی نافذ نقص اجتماعی و بینفردی همراه با رفتار، تفکر و ظاهر نامتعارف. ماهیت علائمهذیان، توهم، گفتار آشفته، علائم منفی به همراه دورههای افسردگی یا شیدایی ماژور. عجیب و غریب بودن، پارانویا، اضطراب اجتماعی شدید، باورهای عجیب و سحرآمیز (بدون روانپریشی کامل). معیار کلیدی DSM-5وجود علائم روانپریشی (هذیان/توهم) برای حداقل دو هفته بدون دوره خلقی ماژور (افسردگی یا شیدایی).
