گرلین و لپتین هورمون‌هایی هستند که به طور مستقل و مشترک گرسنگی و سیری را تنظیم می‌کنند. گرلین، معروف به هورمون گرسنگی، توسط معده خالی تولید می‌شود و با افزایش در جریان خون، به مغز سیگنال می‌دهد که زمان غذا خوردن است. سطح گرلین قبل از وعده‌های غذایی بالا می‌رود و پس از غذا خوردن کاهش می‌یابد. لپتین، هورمون سیری، توسط سلول‌های چربی تولید می‌شود و به مغز اطلاع می‌دهد که ذخایر انرژی کافی است، بنابراین میل به غذا خوردن کاهش می‌یابد.

سطح لپتین پس از غذا خوردن افزایش و در زمان‌های بدون مصرف غذا کاهش می‌یابد. این دو هورمون رابطه معکوسی دارند: وقتی گرلین بالا است، لپتین پایین است و بالعکس. این هورمون‌ها علاوه بر تنظیم اشتها، بر متابولیسم یا تعادل انرژی نیز تأثیر دارند. متابولیسم شامل فرآیندهای شیمیایی است که غذا را به انرژی تبدیل می‌کند.

عفونت‌های استرپتوکوکی شامل هرگونه عفونتی است که توسط باکتری‌های استرپتوکوک ایجاد می‌شود. این باکتری‌ها به گروه‌های A، B، C و G تقسیم می‌شوند. برخی از این گروه‌ها عفونت‌های خفیف و قابل درمان مانند گلودرد استرپ ایجاد می‌کنند، در حالی که دیگران می‌توانند به عفونت‌های تهدیدکننده زندگی در خون یا اندام‌ها منجر شوند. این عفونت‌ها می‌توانند هر کسی را تحت تأثیر قرار دهند، از نوزادان و کودکان کوچک تا بزرگسالان مسن.

با این حال، شایع‌ترین موارد در کودکان 3 تا 14 ساله مشاهده می‌شود. درک نحوه انتقال، درمان و پیشگیری از این عفونت‌ها برای مدیریت مؤثر ضروری است. عفونت‌های شایع گروه A استرپتوکوک گروه A استرپ، که گاهی GAS نامیده می‌شود، معمولاً گلو و پوست را تحت تأثیر قرار می‌دهد. افراد ممکن است این باکتری را در این نواحی حمل کنند بدون اینکه علائمی از بیماری نشان دهند.