تأثیر دیابت نوع ۲ بر طول عمر دیابت نوع ۲ می‌تواند به عوارض طولانی‌مدتی منجر شود که هم طول عمر و هم کیفیت زندگی را کاهش می‌دهند. [1] عواملی مانند سیگار کشیدن، فشار خون بالا و کلسترول بالا نیز می‌توانند اثرات منفی این بیماری را بر طول عمر تشدید کنند. [2] با این حال، کنترل دقیق قند خون، رسیدن به شاخص‌های سلامتی مشخص و ایجاد تغییرات مثبت در سبک زندگی می‌توانند تأثیر دیابت نوع ۲ را بر طول عمر کاهش دهند و حتی سال‌هایی به زندگی شما بیفزایند. این موضوع اهمیت پیشگیری و مراقبت مداوم را در دیابت نمایان می‌سازد، زیرا این بیماری اگرچه مزمن است، اما قابل مدیریت است.

۱. قند خون خود را در محدوده هدف نگه دارید قند خون مزمن بالا که در بیماران دیابتی بسیار رایج است، باعث افزایش استرس اکسیداتیو و التهاب می‌شود که فرآیند پیری سلولی بدن را تسریع می‌کند. [3] این واکنش‌ها می‌توانند به بافت‌های حیاتی بدن آسیب برسانند و منجر به عوارضی نظیر بیماری‌های قلبی، آسیب کلیوی و مشکلات چشمی شوند. «قند خون بالا، بدن شما را پیر می‌کند، همین و بس»، این جمله را ایمی خوزه، پرستار و مربی دیابت از سن دیگو، بیان می‌کند.

ژن‌درمانی یکی از موضوعات مورد پژوهش است که برای درمان دیابت نوع ۱ (T1D) امیدبخش به نظر می‌رسد. هرچند هنوز این روش در مراحل ابتدایی بررسی قرار دارد، محققان در حال ارزیابی اثربخشی بلندمدت آن و مقایسه روش‌های مختلف درمانی هستند. بسیاری از افرادی که به‌تازگی با تشخیص دیابت نوع ۱ مواجه شده‌اند، بلافاصله این سؤال در ذهنشان شکل می‌گیرد: «چه زمانی درمان قطعی برای این بیماری پیدا می‌شود؟ » این دغدغه طبیعی است، چراکه دیابت نوع ۱ مزمن و وابسته به انسولین است.

در حالی‌که چشم‌انداز درمان قطعی دیابت برای مدت‌ها به‌نوعی رؤیایی دور از دسترس بوده است، اکنون پژوهشگران بیشتری بر این باورند که ژن‌درمانی می‌تواند به‌زودی همان درمان قطعی‌ای باشد که تاکنون دست‌نیافتنی بوده است. این امیدواری به دلیل پیشرفت‌های نوین در حوزه زیست‌فناوری و مهندسی ژنتیک شکل گرفته است. ژن‌درمانی چیست؟ ژن‌درمانی حوزه‌ای از پزشکی است که بر اصلاح ژنتیکی سلول‌های انسانی با هدف درمان یا حتی گاهی درمان کامل بیماری تمرکز دارد.

دیابت نوع ۱ که زمانی به‌عنوان «دیابت نوجوانان» شناخته می‌شد، برای مدت طولانی به‌عنوان بیماری مختص کودکی در نظر گرفته می‌شد. با این حال، اگرچه این بیماری اغلب در کودکان و نوجوانان تشخیص داده می‌شود، می‌تواند در هر سنی بروز کند. دیابت نوع ۱ هنگامی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن به سلول‌های تولیدکننده انسولین در پانکراس حمله کرده و آن‌ها را از بین می‌برد، که این امر منجر به افزایش خطرناک سطح قند خون می‌شود. [1] درمان این بیماری نیازمند استفاده روزانه از انسولین است که به کنترل متابولیسم گلوکز و حفظ عملکرد اندام‌های حیاتی کمک می‌کند.

دیابت نوع ۱ در کودکی و نوجوانی سنین شایع تشخیص دیابت نوع ۱ بین ۴ تا ۶ سالگی و ۱۰ تا ۱۴ سالگی هستند. [2] در میان پسران، اوج تشخیص در سن ۱۰ سالگی و در میان دختران در سن ۱۲ سالگی اتفاق می‌افتد. [3] همین موضوع باعث شده است که دیابت نوع ۱ اغلب با کودکان مرتبط باشد. تنها حدود ۵ تا ۱۰ درصد از افراد مبتلا به دیابت، به دیابت نوع ۱ دچار هستند که بسیار کمتر از شیوع دیابت نوع ۲ است؛ نوعی بیماری که با مقاومت بدن نسبت به انسولین و اختلال در استفاده طبیعی از آن مشخص می‌شود.