در این مقاله به معرفی انواع سنگ های کلسیمی پرداخته می شود. همچنین در اینجا نقش پروتئین دریافت و مکمل های کلسیمی در بروز این نوع سنگ عنوان می شود. یک سوم تا نیمی از بیمارانی که سنگ کلسیمی دارند مبتلا به افزایش دفع کلسیم هستند. افزایش کلسیم ادرار به صورت مقدار کلسیم بیشتر از ۳۰۰ میلی گرم در روز در مردان یا بیش از ۲۵۰ میلی گرم در روز در زنان تعریف می شود.
همچنین در هر دو جنس، مقدار کلسیم بیش از 4 میلی گرم به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن در روز نمونه ادرار نداشته اند نیز افزایش کلسیم ادرار یاهیپرکلسیوری است. تعریف کلاسیک افزایش کلسیم ادرار که در آن ماکزیمم یا حد بالای محدوده طبیعی کلسیم اداری ۲۰۰ میلی گرم در روز است، مبتنی بر یک رژیم غذایی پیوسته و ثابت با مقادیر محدود شده کلسیم، سدیم و پروتئین حیوانی میباشد (1). هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک (کلسیم ادراری بالای بدون علت) یک اختلال ژنتیکی است که با مقادیر غیرطبیعی کلسیم سرم در غیاب علل شناخته شده هیپرکلسیوری از قبیل پرکاری پاراتیروئید اولیه، سارکوئیدوزیس، دریافت مفرط و بیش از حدود ویتامین D، پرکاری تیروئید، مصرف گلوکوکورتیکوئید یا اسیدوز لوله ای کلیوی (RTA) مشخص می گردد. در ۹۰٪ از بیماران مبتلا به کلسیم ادراری بالای، هرگز سنگ کلیوی تشکیل نمی شود.