عوامل محیطی از جمله تغییرات دما، میزان رطوبت، کیفیت هوا و تغییرات فصلی تأثیرات عمیقی بر بیماری فیبروز ریوی با علت ناشناخته دارند. این محرک‌ها می‌توانند باعث تشدید علائم و بروز حملات ناگهانی تنفسی شوند. با این حال، راهکارهای مشخصی وجود دارد که با به‌کارگیری آن‌ها می‌توان اثرات مخرب این عوامل را بر سلامت ریه به حداقل رساند. بدون توجه به شرایط جوی، همواره باید اطمینان حاصل کنید که داروهای ضد فیبروز، نسخه‌های اکسیژن و اسپری‌های تنفسی شما به‌روز و طبق دستور پزشک مصرف می‌شوند.

داشتن یک برنامه عملیاتی با مشورت متخصص ریه ضروری است تا بدانید در چه زمانی باید میزان اکسیژن را افزایش دهید یا چه موقع به فوریت‌های پزشکی مراجعه کنید. تأثیر دما و رطوبت بر علائم بیماری فیبروز ریوی برای افرادی که با بیماری‌های تنفسی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، نوسانات شدید جوی می‌تواند منجر به وخامت اوضاع شود. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که هوا بیش از حد گرم، سرد، بسیار مرطوب یا بیش از اندازه خشک باشد. آلودگی هوا نیز به نوبه خود می‌تواند عملکرد ریه‌ها را مختل کرده و باعث تنگی نفس، سرفه یا خستگی مفرط شود.

هوای سرد زمستانی تأثیرات بیولوژیکی مشخصی بر سیستم تنفسی انسان دارد که شناخت آن‌ها برای حفظ سلامت ضروری است. بسیاری از افراد تصور می‌کنند که استنشاق هوای بسیار سرد می‌تواند باعث انجماد یا آسیب دائمی به بافت ریه شود، اما فیزیولوژی بدن انسان مجهز به سیستم‌های دفاعی هوشمندی است که مانع از بروز چنین حوادثی می‌شود. در واقع، ریه‌ها در محیط‌های بسیار سرد نیز به فعالیت حیاتی خود ادامه می‌دهند، مشروط بر اینکه بدانیم چگونه از تحریک مجاری تنفسی جلوگیری کنیم. واکنش بیولوژیک ریه به سرمای شدید ساختار تنفسی انسان به‌گونه‌ای طراحی شده است که هوا را پیش از رسیدن به کیسه‌های هوایی تصفیه و آماده‌سازی می‌کند.

هنگامی که هوای سرد وارد مجاری تنفسی می‌شود، بدن با سرعت بسیار بالایی دمای آن را به دمای مرکزی بدن، یعنی حدود ۳۷ درجه سانتی‌گراد، می‌رساند. این فرآیند گرم‌سازی با مرطوب کردن هوا همراه است تا از خشکی بافت‌های داخلی جلوگیری شود. اگرچه ریه‌ها یخ نمی‌زنند، اما فرآیند سریع گرم و مرطوب کردن هوا می‌تواند باعث تحریک پوشش برونش‌ها شود. این تحریک فیزیکی منجر به انقباض عضلات صاف مجاری هوایی می‌شود که در علم پزشکی به آن برونکواسپاسم می‌گویند.