اندارتکتومی اندارتکتومی یک روش جراحی است که برای حذف پلاک‌های ایجاد شده در شریان‌های تنگ یا مسدود شده انجام می‌شود. این روش ممکن است برای درمان بیماری شریان محیطی یا بیماری شریان کاروتید مورد استفاده قرار گیرد. پزشک شما در طول این عمل یک برش روی شریان مسدود شده ایجاد می‌کند و سپس با استفاده از ابزار مخصوص پلاک‌ها را برمی‌دارد تا جریان خون بهبود یابد. این عمل جراحی باعث باز شدن مسیر خون‌رسانی شده و می‌تواند به کاهش عوارض ناشی از انسداد شریان‌ها کمک کند.

پلاک‌ها معمولاً شامل چربی و مواد کلسیم‌دار هستند که در دیواره شریان‌ها تجمع می‌یابند و جریان خون را محدود می‌کنند. مقدمه اندارتکتومی یک عمل جراحی است که برای باز کردن شریان‌هایی که به دلیل تجمع پلاک تنگ یا مسدود شده‌اند، انجام می‌شود. پزشک با انجام این عمل، پلاک را که ماده‌ای چرب و کلسیم‌دار است، از دیواره شریان‌ها حذف می‌کند تا جریان خون بهتر شود و خطر لخته شدن خون یا سکته کاهش یابد. حذف این پلاک‌ها به بازگرداندن انعطاف‌پذیری و قطر طبیعی شریان‌ها کمک می‌کند و از عوارض ناشی از انسداد شریان‌ها پیشگیری می‌کند.

سه روز اول می‌تواند سخت باشد، اما روزهای آسان‌تری در پیش است. قبل از جراحی سال گذشته، چشم‌پزشکم به من گفت که نسخه عینکم تثبیت شده و پیشنهاد داد که ممکن است کاندید مناسبی برای جراحی اصلاح دید باشم. در ذهن من، این یعنی لیزیک (LASIK) — همان جراحی‌ای که همه از آن شنیده‌اند و محبوب‌ترین روش اصلاح بینایی با لیزر است. در جلسه قبل از جراحی، در مؤسسه چشم کلیولند کلینیک با دکتر مارسِلوس آشنا شدم.

قبل از آن، ویدیویی درباره انواع جراحی‌های انکساری دید مثل لیزیک، SMILE و PRK دیدم. لیزیک با زمان بهبودی کوتاهش (می‌توانید روز بعد به کار برگردید! ) همان چیزی بود که من امیدوار بودم انتخاب کنم. پس از تماشای ویدیو، تیم جراحی چندین آزمایش انجام دادند: آزمایش گلوکوم (آب سیاه) که با پف کردن هوا به چشم‌ها انجام شدمعاینه چشم برای تأیید نسخه عینک فعلیتوپوگرافی قرنیه، آزمایشی برای نقشه‌برداری سطح قرنیه که تنها کافی بود به نور نگاه کنم پس از این‌ها، دکتر مارسِلوس گفت من کاندید مناسبی برای PRK هستم.

خودتشخیصی چیست؟ خودتشخیصی یعنی اینکه بدون مراجعه به متخصص سلامت، خودتان درباره علائم خود قضاوت کنید و نتیجه‌گیری نمایید. این قضاوت‌ها معمولاً بر اساس جستجو در اینترنت، شبکه‌های اجتماعی، تست‌های آنلاین، مقالات، کتاب‌ها یا تجربیات قبلی شکل می‌گیرند. آماندا رز، روانشناس، می‌گوید: «وقتی خودتشخیص می‌دهید، احساساتی که شما را به نتیجه‌گیری سوق می‌دهند بسیار واقعی و معتبرند، اما تشخیص صحیح نیست تا زمانی که با یک متخصص آموزش‌دیده درباره آن صحبت شود و تأیید گردد.

»clevelandclinicخطرات خودتشخیصیخودتشخیصی در سال‌های اخیر به شدت افزایش یافته چون ما به مقدار زیادی اطلاعات آنلاین دسترسی داریم. دکتر رز می‌گوید: «در روزهای ابتدایی کرونا، بسیاری از ما از شبکه‌های اجتماعی برای تشخیص خود استفاده کردیم. شبکه‌های اجتماعی باعث کاهش احساس تنهایی می‌شدند و تجربه‌های ما را طبیعی و معتبر جلوه می‌دادند. »محتوای تولیدشده توسط اینفلوئنسرها در شبکه‌های اجتماعی معمولاً کوتاه، قابل هضم و حتی سرگرم‌کننده است، اما همه این محتواها قابل اعتماد نیستند.