پژوهشگران در حال توسعه و آزمایش درمان‌های نوینی برای گلیوماهای دارای جهش در ژن ایزوسیترات دهیدروژناز (IDH) هستند که شامل درمان‌های هدفمند و ایمن‌درمانی‌ها می‌شود. این درمان‌ها می‌توانند به بهبود نرخ بقا و کیفیت زندگی بیماران کمک کنند. گلیوما یک تومور است که زمانی تشکیل می‌شود که سلول‌های گلیال در مغز یا نخاع دچار تغییرات ژنتیکی شوند که باعث می‌شود این سلول‌ها سریع‌تر از حد طبیعی رشد و تقسیم شوند. انواع مختلفی از تغییرات ژنی می‌توانند باعث تبدیل سلول‌های گلیال به تومور شوند.

گلیوماهای دارای جهش IDH، شامل تغییرات در ژن‌های IDH1 یا IDH2 هستند. این ژن‌ها مسئول تولید آنزیم‌های ایزوسیترات دهیدروژناز هستند که به آزادسازی انرژی مورد نیاز سلول‌ها کمک می‌کنند. در گلیوماهای دارای جهش IDH، آنزیم تولید شده به درستی عمل نمی‌کند و به جای عملکرد طبیعی، مولکولی به نام D-2 هیدروکسی‌گلوتارات (D-2HG) تولید می‌کند که رشد تومور را تشویق می‌کند. این مکانیسم باعث تقویت و تسریع فرآیند سرطان‌زایی می‌شود.

اولین نشانه‌های بیماری هانتینگتون معمولاً تغییرات ظریف در هماهنگی حرکات بدن است، مانند دست و پا چلفتی شدن یا مشکلاتی در حفظ تعادل. این علائم اولیه معمولاً به قدری خفیف هستند که ممکن است فرد یا اطرافیان به راحتی متوجه آن نشوند، اما تدریجاً آشکارتر می‌شوند. ممکن است تغییراتی در عملکردهای ذهنی نیز دیده شود، مثل دشواری در تمرکز، تصمیم‌گیری و حل مسئله. این اختلالات شناختی به دلیل تأثیر بیماری بر ساختارهای مغزی مربوط به کنترل فکر و حرکت ایجاد می‌شود.

با پیشرفت بیماری، علائم جسمی به تدریج شدت می‌یابند و شامل حرکات غیرارادی، مشکلات راه رفتن، حرکات غیرعادی چشم‌ها، صحبت کردن نامفهوم، دشواری در خوردن، بی‌خوابی و خستگی می‌شوند. هر یک از این علائم بر کیفیت زندگی فرد تأثیر قابل توجهی می‌گذارند و نیاز به مدیریت دارند. علاوه بر علائم جسمی، بیماری هانتینگتون می‌تواند روی حالت روانی فرد نیز تأثیر بگذارد و باعث احساساتی مانند تحریک‌پذیری، بی‌علاقگی به فعالیت‌های معمول، عدم تمایل به ارتباط اجتماعی، بی‌تفاوتی، افسردگی و ناامیدی شود. این تغییرات خلقی ناشی از تأثیر بیماری بر مناطق مغزی است که مسئول تنظیم عواطف و انگیزه‌ها هستند.