بروز جوش یا قرمزی پوست بعد از جراحی می‌تواند ناشی از داروها، مواد ضدعفونی‌کننده یا چسب‌های مورد استفاده در طول عمل باشد. تشخیص تفاوت بین یک واکنش طبیعی و یک مشکل جدی، می‌تواند به دریافت درمان سریع و به موقع کمک کند. گاهی جوش‌ها همراه با علائمی مانند مشکل در تنفس ظاهر می‌شوند که نیاز به مراقبت اورژانسی دارند. درک علل مختلف این جوش‌ها به بیماران و پزشکان کمک می‌کند تا اقدامات پیشگیرانه و درمانی مناسب را به کار گیرند.

مکان‌های شایع بروز جوش بعد از جراحی دلایل مختلفی وجود دارد که ممکن است بعد از جراحی دچار جوش شوید. برخی از این موارد به داروها، مواد شوینده و سایر مواد مصرفی در طول یا پس از عمل مربوط می‌شوند، در حالی که برخی دیگر به واکنش داخلی بدن نسبت به داروها یا خود جراحی مرتبط هستند. ویژگی‌هایی مانند محل، بافت و رنگ جوش و همچنین علائم همراه آن، به ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی کمک می‌کند تا علت را شناسایی کرده و درمان مناسب را انتخاب کنند. جوش در اطراف محل برش مواد ضدعفونی‌کننده‌ای که قبل و بعد از عمل روی پوست استفاده می‌شوند، به‌علاوه چسب‌ها و نوارهای جراحی، اغلب با بروز جوش در محل جراحی مرتبط هستند.

نوروفیبروماتوز نوع ۱ (NF1) یک اختلال ژنتیکی است که با جهش در ژن NF1 ایجاد می‌شود و باعث رشد تومورها در طول اعصاب و همچنین اختلال در رشد استخوان و تغییر رنگ پوست می‌شود. درمان این بیماری می‌تواند شامل جراحی، پرتودرمانی یا مصرف دارو باشد و در برخی موارد، اگر علائم شدید نباشند، ممکن است درمان فوری لازم نباشد. انتخاب روش درمان به نوع و محل تومورها، شدت علائم و تأثیر بیماری بر زندگی روزمره فرد بستگی دارد. جراحی جراحی یکی از روش‌های اصلی درمان NF1 است که زمانی توصیه می‌شود که تومورها باعث درد، خونریزی، بی‌حسی یا ضعف شوند.

هدف جراحی، برداشتن کامل تومورها بدون آسیب به اعصاب یا بافت اطراف و بدون کاهش عملکرد بدن است. با این حال، تومورهای NF1 ممکن است در لایه‌های متعدد بافت رشد کنند یا در نواحی دشوار قرار داشته باشند، بنابراین برداشتن کامل آن‌ها گاهی دشوار یا پرخطر است. در برخی موارد، جراحی برای مشکلات غیرتوموری مانند ناهنجاری‌های استخوانی یا اسکولیوز (انحنای ستون فقرات) نیز استفاده می‌شود. این روش به بهبود عملکرد اسکلتی و کاهش درد و ناتوانی مرتبط با NF1 کمک می‌کند.

تزریق‌های عضلانی (IM) یکی از روش‌های رایج برای وارد کردن داروها به بدن هستند و انجام صحیح آن‌ها می‌تواند اثر دارو را به حداکثر برساند و عوارض جانبی را به حداقل برساند. برای ایمنی و اثربخشی، تمرکز بر چهار محل اصلی شامل شانه، ران، باسن و لگن ضروری است. این نقاط دارای عضلات بزرگ با بافت چربی کم هستند و انتخاب درست محل تزریق نه‌تنها تحویل مناسب دارو را تضمین می‌کند، بلکه ناراحتی و خطرات احتمالی را کاهش می‌دهد¹. چهار محل اصلی تزریق عضلانی چهار محل مناسب برای تزریق عضلانی، دارای عضلات بزرگ و در دسترس با کمترین بافت چربی هستند: شانه عضله دلتوئید در قسمت بالای بازو و درست زیر شانه قرار دارد.

برای یافتن محل تزریق، استخوان بالای شانه را لمس کرده و حدود دو اینچ (دو تا سه عرض انگشت) پایین‌تر را به عنوان مرکز عضله در ضخیم‌ترین بخش آن مشخص کنید. تزریق در این عضله ممکن است نیاز به کمک یک فرد دیگر داشته باشد². ران عضلات وازوس لترالیس و رکتوس فموریس در جلوی ران قرار دارند و مجموعه آن‌ها عضله چهارسر ران (Quadriceps) را تشکیل می‌دهند. این محل آسان‌ترین نقطه برای تزریق خودکار است.